Carpe Diem

DinoZatorland (Zator)

2009-08-04T16:56:00.006+02:00

W maju tego roku dowiedziałam się, że niedaleko mego miejsca zamieszkania znajduje się park, w którym zobaczyć można prehistoryczne gady. Postanowiłam zobaczyć to miejsce.

Park znajduje się na terenie położonej w Kotlinie Oświęcimskiej gminy Zator. Dokładną mapę dojazdu do DinoZatorlandu znajdziecie tutaj. Jego otwarcie miało miejsce na początku maja 2009r. Przyjeżdżają tutaj całe rodziny, gdyż każdy znajdzie w parku coś interesującego. Na przybyłych czekają duże parkingi oraz brama wejściowa z kasą.

Po zakupieniu biletów (info o cenach tutaj), wchodzimy na plac zabawy dla najmłodszych. Znajdują się tutaj karuzele, postaci dinozaurów do "ujeżdżania"

oraz piaskownica dla małych archeologów,

w której mogą samodzielnie poszukiwać szkieletów. Dla głodnych i spragnionych jest jadłodajnia.

Największą jednak atrakcją zarówno dla dorosłych jak i dzieci są oczywiście dinozaury. Znajdujemy je idąc ścieżką edukacyjną, wijącą się wśród starych, nawet kilkusetletnich drzew. Przygotowałam dla Was relację ze spaceru wśród tych niesamowitych stworzeń. Nie będę opisywała ich bardzo dokładnie, bo nie o wiedzę encyklopedyczną tu chodzi, a jedynie o zachęcenie poprzez te kilka słów do odwiedzenia tego miejsca.

Przekraczając bramę, która stanowi granicę między naszym, a tym dawnym światem wchodzimy nie tylko w strefę doznań wizualnych, ale także dźwiękowych. Do naszych uszu dochodzą odgłosy dinozaurów. Robią one wrażenie nie tylko na dzieciach. Ścieżka, którą podążamy przenosi nas o setki milionów lat wstecz, gdy ziemię zamieszkiwały różne gatunki dinozaurów.

Pierwszym, który niejako wita nas jest Allozaur, co znaczy Inny jaszczur (dł. 11-12 m, waga 1,5-2 tony).

To jeden z największych i najbardziej przerażających drapieżników. Wymarł 140 mln lat temu. Jego szczęki uzbrojone były w 50 dziesięciocentymetrowej długości zębów. Żywił się średnimi i dużymi zwierzętami.

Za następnym drzewem już czyha kolejny okaz, Spinozaur, czyli Kolczasty jaszczur.

Ten długi na 12-15 metrów i ważący około 3 ton drapieżnik miał na grzbiecie duży jak żagiel grzebień. Rozmiarami i wagą Spinozaura przewyższał jedynie Tyranozaur. Dzięki długim, zakończonym hakowatymi pazurami kończynom mógł poruszać się również na czterech nogach. Po drugiej stronie ścieżki zapoznać się można z przedstawionymi na tablicach informacjami dotyczącymi m.in. dziejów Ziemi.

Kilka kroków dalej czeka już Owiraptor - Złodziej jaj (dł. 2 m, waga 30 kg).

Przypuszczalnie był amatorem jaj dinozaura. Nie posiadał zębów, ale jego szczęki potrafiły rozgryźć bardzo twarde przedmioty. Posiadał na pysku charakterystyczny grzebień.

Kolejny to Szanszanozaur, czyli Jaszczur z Shanshan w Chinach (dł. 1,8-3 m, waga 50-90kg).

Miał dużą głowę, małe oczy, ostre zęby i trzy razy dłuższe od ramion nogi. Był mięsożerny.

Podążamy dalej. Jangczuanozaur, którego nazwa pochodzi od miejsca jego znalezienia, miał 9 m długości i ważył ok. 2 tony.

Był mięsożerny. Posiadał osadzoną na krótkiej szyi dużą głowę, długie, ostre zęby, silne nogi, którymi ranił ofiarę i długi, stanowiący ok. połowy długości ciała, mocno osadzony ogon.

Spore zainteresowanie budził odbiegąjący wyglądem od pozostałych Tanystrof, Jaszczur z długą szyją (dł. 6m, waga 80 kg).

Ogon i szyja stanowiły 75% długości jego ciała. Żył w płytkich wodach, żywiąc się rybami. Gdy wychodził na brzeg zjadał małe gady i insekty. Polując wykorzystywał swoją długą szyję. Złapany za ogon przez wroga, mógł go odrzucić, gdyż po czasie odrastał.

Idąc dalej spotykamy Stegozaura, czyli Zadaszonego jaszczura (dł. 8-9 m, waga 2-3 tony).

Ten duży, równy długością ciała słoniowi z wyprostowaną trąbą i ogonem stwór był "najgłupszym" z całej rodziny dinozaurów, gdyż miał bardzo mały jak na swoje wymiary mózg. Żywił się runem leśnym. Miał kolce na grzbiecie i ogonie.

Idąc drewnianym pomostem, co chwila po jego lewej lub prawej stronie dostrzegamy tablice, zawierajace podstawowe informacje o mijanych dinozaurach.

A oto Iguanodon, co oznacza Ząb legwana (dł. 10m, waga 4-5 ton).

Ten roślinożerca mógł poruszać się zarówno na dwóch jak i na czterech nogach. Przednia część ust była bezzębna, natomiast po bokach w jego paszczy znajdowały się długie prążkowane zęby służące do żucia i miażdżenia. Przednia kończyna posiadała trzy środkowe mocne palce, zakończone pazurami oraz drapieżny piąty palec. Iguanodon był roślinożerny.

Welociraptor, Szybki rabuś (dł. 1,7 m, waga 20-30 kg).

Miał usztywniony ogon, który zginał się tylko u podstawy. Pozwalał prawdopodobnie w utrzymaniu równowagi. Był może był także podporą, gdy poruszał się odbijając tylnymi łapami, podobnie jak kangur. Żywił się małymi zwierzętami.

Nieraz wśród traw trudno dostrzec czające się stwory.

Mnie spodobał się sympatyczny Muszaur, Myszozaur, czyli Mysi gad (dł.3 m, waga 150 kg).

Znany jest tylko na podstawie wykopalisk szkieletów ich młodych, które jednak nie są kompletne. Ciekawostką jest fakt, iż by strawić roślinny pokarm Myszozaur musiał połykać kamienie, które rozcierały jedzenie w żołądku.

Jak widać pogoda dopisała, więc przyjemnie było spacerować wśród zieleni.

Metriakantozaur, Jaszczur o umiarkowanie długich kolcach (dł. 7-8 m, waga ok. 1 tona).

Jego cechą charakterystyczną było przybranie głowy, zdobiące przypuszczalnie tylko samców. Były to dwa zgrubienia kostne przebiegające od czoła do końca pyska. Prawdopodobnie posiadał też grzebień na grzbiecie, który słuzył do regulacji temperatury. Już jego uzębienie mówi nam, że jadał mięso.

Ta zbiorowa scena ataku na dorosłego osobnika także wzbudzała spore zainteresowanie.

Kawałek dalej z chmurną miną prezentuje się Protoceratops, Pierwsze rogate oblicze (dług. 1,8m, waga 150-250 kg).

Posiadał rozmiary współczesnej świni. Był roślinożerny. Jego głowę zdobiły nie tyle rogi, ile raczej niskie wybrzuszenia na głowie, a szyję otaczał niewielki falbaniasty kołnierz. Protoceratops był pierwszym dinozaurem, szczątki jaj którego zostały znalezione i rozpoznane razem z gniazdem, w którym się wykluwały.

A to miejsce było oblegane szczególnie przez dzieci, fotografowane przez rodziców. Mniejsze z nich wchodziły w skorupki, bawiąc się przy tym znakomicie.

Tuż za nimi czekał na zwiedzających Parazaurolof (dł. 12 m, waga 3 tony). Nazwa oznacza: podobny do jaszczurzego grzebienia.

Spożywał liście oraz igliwie. Był to duży, silny i dziobaty dinozaur z okresu późnej Kredy. Uwagę zwraca sporych rozmiarów kościsty wyrostek w kształcie grzebienia, poruszający się od czoła tam i z powrotem.

Trzeba przyznać, że gospodarze tego obiektu zadbali o szczegóły, budując choćby tę ścieżkę i zabezpieczając jej brzegi poręczami. Można bezpiecznie wędrować poprzez ery wyznaczające upływ czasu w dziejach Ziemi.

Spójrzmy teraz na pokaźną sylwetkę Saltazaura, którego nazwa wywodzi się od miejsca znalezienia jego szczątków, czyli Jaszczur z Salta.

Krępa budowa ciała, gruba szyja i dobrze umięśniony ogon. Wygięta szyja pozwalała na sięganie po liście rosnące na gałęziach wysokich drzew, gdyż był roślinożerny. Potrafił też, gdy zaszła taka potrzeba stawac na tylnych kończynach. Jego obronę stanowił ogon, którym odganiał atakujące go drapieżniki.

A oto Omeizaur, czyli Jaszczur z Omei (dł. 10-15,2m, waga 35 ton).

Dzięki bardzo długiej szyi nie miał problemów ze zdobywaniem pożywienia, którego dzienna porcja wynosiła kilka ton. Jak jego poprzednik także posiadał "obronny" ogon, zakończony maczugą, wielkości piłki futbolowej. Charakteryzowały go nisko osadzone nozdrza umiejscowione na końcu pyska. Poruszanie tą długą szyją nie sprawiało mu problemów, gdyż wykorzystywał przy tym zasadę dźwigni.

To pierwsza część mojej relacji z wycieczki do Parku Dinozaurów w Zatorze. Następna niebawem...

Przepraszam Was za tę przydługą przerwę, ale zmarł mój ojciec.

2009-08-02T16:10:00.002+02:00

"Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą..."

Międzynarodowa Wystawa Kwiatów "Silesia Flora 2009" (Tychy)

2009-06-05T21:57:00.004+02:00

Z pewnością nieraz już wspominałam, że bardzo lubię kwiaty, toteż cieszę się za każdym razem, gdy mogę oglądać je w ich naturalnym środowisku. Nie zawsze jest to możliwe, więc korzystam z każdej nadarzającej się okazji, by cieszyć swe zmysły ich pięknem.

Już po raz trzeci na terenie Śląskiej Giełdy Kwiatowej odbyła się Międzynarodowa Wystawa Florystyczna. To jedna z największych imprez tego typu w Europie. Zjeżdżają na nią ludzie zawodowo zajmujący się kwiatami oraz wszyscy, którzy kwiaty lubią i podziwiają sztukę ich układania w niezwykłe kompozycje. Pierwsze trzy dni maja to przede wszystkim wystawa, na której swój kunszt w tej dziedzinie prezentują wystawcy m.in. z Polski, Holandii, Danii, Niemiec, Włoch i Węgier. W tym roku było ich trzydziestu trzech. Dużym zainteresowaniem cieszą się warsztaty florystyczne. Pomyślano również o dzieciach, które miały okazję wziąć udział w konkursie ukladania kwiatów.

W tym roku podobnie jak i w ubiegłym, 3 maja tyszanie przeszli "prowadzeni" przez pięknie udekorowane kwiatami samochody z Rynku na tereny wystawowe, gdzie na przygotowanej wcześniej scenie odbyła się muzyczna część "święta kwiatów".

Dla zgromadzonych wystąpili m.in Mika Urbaniak oraz grupa Fanfara Kalashnikov. Organizatorzy zadbali nie tylko o doznania estetyczne, czy kulturalne ale również gastronomiczne.

Mnie spotkała bardzo miła niespodzianka, gdyż zostałam zaproszona do zwiedzenia pawilonu wystawowego jako gość organizatora.

Teraz słów kilka o samej wystawie. Wchodząc na jej teren znalazłam się jakby w innym świecie. Dokoła piękne kolorowe kwiaty, w wielu odmianach, których zapach zmieniał się w zależności od miejsca, w którym akurat się znajdowałam. Najintensywniej pachniały lilie i frezje. Ale zacznijmy od początku. Wchodzących witała okazała wiklinowa brama, w którą wplecione były kwiaty gloriozy i anturium.

Przed nią dostrzec można było śliczne kompozycje w kolorze żółto-niebieskim, w skład których wchodziły tulipany, gerbery, róże i irysy.

Spacerując alejką, spoglądałam raz w prawo, raz w lewo, by przyjrzeć się wszystkim okazom. Wystawcy starali się wyeksponować kwiaty na wiele różnych sposobów. Układali je dobierając kolorami, gatunkami, czy też miejscem występowania jak to miało miejsce w przypadku sukulentów, czyli roślin przystosowanych do niedoboru wody w środowisku.

Teraz może kilka przykładów kompozycji, które szczególnie zwróciły moją uwagę.

Sporo czasu spędziłam przy stoisku prezentującym odmiany królowej kwiatów, róży. Taka ilość tak pięknych kwiatów w jednym miejscu robiły wrażenie na odwiedzających wystawę.

Zachwyciły mnie także niewiele ustępujące w urodzie różom, storczyki - majestatyczne, dostojne i eleganckie kwiaty, występujące w wielu odmianach kolorystycznych.

Uwagę zwiedzających wystawę przyciągało szczególne krzesło. Zresztą spójrzcie sami...

W tym roku miałam wystarczająco dużo czasu, by dokładniej przyjrzeć się kwiatom z bliska. Patrząc na nie z pewnej odległości, wiele szczegółów ich budowy nam umyka, więc czasem warto spojrzeć na nie nieco inaczej niż zazwyczaj.

Nieczęsto można spotkać taką ilość kwiatów w jednym miejscu. Większość zwiedzających korzystała z aparatów fotograficznych, utrwalając co ciekawsze okazy.

W centrum hali wystawowej znalazły swoje miejsce bardzo interesujące drzewka bonsai. Prezentowana sosna miała ponad 200 lat, a jałowiec japoński - 120 lat.

Można było zobaczyć też klon, las miniaturowych modrzewi i inne cuda tej japońskiej sztuki.

Ustawiono je wokół dwóch małych stawów rozdzielonych malowniczym mostkiem.

Dłuższą chwilę spędziłam przy frezjach, które stanowiły jakby koronę pięknie pachnącego drzewka. Na tle czarni samochodu prezentowały pełną paletę swych kolorów.

Intensywnością zapachu i finezją kształtu nie ustępowały im lilie. Ten delikatny i wrażliwy kwiat symbolizuje chwałę i królewski majestat. Jednocześnie jest oznaką niewinności i czystości. Lilia stanowi popularny wzór heraldyczny. Na wystawie wystąpiła m.in. w towarzystwie goździków i mieczyków.

Oprócz róż w jednolitej grupie pokazane zostały także kwiaty anturium. Ich kształt sprawia, że są bardzo dekoracyjne i pięknie prezentują się bez żadnych dodatków.

Sporo osób skorzystało z możliwości zakupu bardzo atrakcyjnych gotowych kompozycji, które umieszczone były w szklanych naczyniach o różnych kształtach.

Zaciekawiona dokąd prowadzi ozdobiona kwiatami (a jakże!) i rzeźbami ogrodowymi dróżka, podążyłam nią

i dobrze zrobiłam, gdyż zaprowadziła mnie ona do drugiej, nieco mniejszej, ale równie interesującej ekspozycji. Oto co tam ujrzałam:

Niejako na zakończenie tego jakże przyjemnego spaceru po tym przepięknym baśniowym ogrodzie udałam się w kierunku plenerowej części wystawy. Prowadził do niej szpaler kolorowych bukietów umieszczonych w wytwornych, ozdobnych wazonach.

Tutaj brylowały obficie kwitnące rododendrony i azalie.

Można było także zobaczyć jak prezentują się w ich otoczeniu inne drzewka i krzewy ogrodowe.

Mam wrażenie, że każdy z elementów tego jakże barwnego, pachnącego, zapadającego w pamięć miejsca został wyeksponowany w najlepszy dla siebie sposób. Wielkie brawa dla "reżysera" tego jedynego w swoim rodzaju kwiatowego widowiska.

Mam nadzieję, że dzięki takiej imprezie jak Silesia Flora Tychy postrzegane będą nie tylko jako stolica motoryzacji i piwa, ale także kwiatów.

Szkoda, że to po raz trzeci obchodzone w moim rodzinnym mieście święto kwiatów trwa tylko trzy dni, ale już cieszę się na następne, które jeśli wierzyć zapowiedziom, ma odbyć się nieopodal, bo na terenie Parku Browarnianego, który w ciągu najbliższego roku dzięki nowemu właścicielowi ma zmienić swoje oblicze. Tak więc w imieniu swoim, jak i z pewnością organizatorów już dziś zapraszam wszystkich miłośników kwiatów na wystawę "Silesia Flora 2010".

Zdjęcia Parady Kwiatów pochodzi ze strony: http://www.cyberfoto.pl/inne-tematy-zdjec/92372-silesia-flora-w-tychach-parada-kwiatow.htm

Zamek Chudów

2009-04-27T21:45:00.003+02:00

Wraz z nastaniem wiosny więcej czasu spędzam poza domem, toteż i rzadziej nieco tutaj zaglądam. Jednak nie zapominam o moich czytelnikach, więc słów kilka na temat następnego ciekawego miejsca, którym jest Chudów.

Chudów leży w województwie śląskim, pomiędzy Mikołowem a Gliwicami (zobacz mapę). Jako że z Tychów to w miarę blisko, staram się bywać tam kilka razy do roku. Już mówię co jest w Chudowie takiego szczególnego.

Przede wszystkim są to ruiny XVI-wiecznego zamku. Jego fundatorem był najprawdopodobniej Jan Przedbórz z Paniów, zwany Gierałtowskim (właściciel Gierałtowic). Chudów stał się jego własnością w 1537r. Renesansowy zamek wzniesiono na wyspie otoczonej moczarami. Posiadał kształt prostokąta o wymiarach 30x25m. Na niewielkim wewnętrznym dziedzińcu, który otaczały drewniane krużganki stała kamienna studnia. Pomiędzy dwoma budynkami mieszkalnymi umiejscowiono czworoboczną wieżę bramną. Wejście na zamek możliwe było jedynie przez most prowadzący do drugiej kondygnacji wieży.

Jak każdy obiekt tego rodzaju i chudowski zamek miał wielu właścicieli i był wielokrotnie przebudowywany. Należy wspomnieć o czasach największej świetności tego miejsca, które przypadły na okres rządów baronów Foglarów, którzy w latach 1717 - 1768 przebudowali i wyposażyli zamek. Stał się ich rezydencją rodową. Później już nigdy nie odzyskał swojej renomy. Po okresie upadku za Franciszka von Bally'ego zamek został rozbudowany. Dobudowano m.in. nowe, nie kamienne, a wykonane z cegły, partie murów. Jednak zmiany te nie były korzystne, gdyż spowodowały utratę jego renesansowego stylu i obronnego charakteru. Niestety w 1875r. zamek strawił pożar, po którym pozostała tylko ruina, gdyż właściciel nie podjął trudu jego odbudowy. Pozostałe mury były sukcesywnie rozkradane i szybko niszczały. Sytuacja zmieniła się, gdy w 1995r. zamkiem zajęła się Fundacja "Zamek Chudów", której celem jest ochrona ruin, budynku spichlerza i parku. W efekcie przeprowadzonych badań archeologiczno-architektonicznych zrekonstruowano wieżę, która w roku 2004 została udostępniona turystom wraz z mieszczącym się w jej wnętrzu muzeum. Planuje się również odtworzenie murów obwodowych do wys. 7 metrów, oczyszczenie fosy oraz odbudowę mostu. W budynku spichlerza ma powstać hotel, a park ma być poddany rewitalizacji. Mam nadzieję, że plany te uda się fundacji zrealizować ku zadowoleniu tak licznie odwiedzających rok rocznie to miejsce turystów.

Dojazd do Chudowa jest w miarę prosty, gdyż bezpośrednio do zamku prowadzą nas tablice informacyjne. Na miejscu znajdujemy bezpłatny parking, który jednak podczas odbywających się tutaj od wiosny do jesieni różnego rodzaju imprez jest zbyt mały, by pomieścić wszystkie pojazdy.

Jeśli ktoś chce spokojnie obejrzeć ruiny zamku i pospacerować po parku niech przyjedzie tutaj nie w weekend, a w tygodniu. Znajdzie tu atmosferę do odpoczynku i warunki do zrobienia ciekawych zdjęć.

Z parkingu w kierunku zamku podążamy alejką, która biegnie przez teren parku. Na lewo od niej dostrzegamy "Oberżę pod Świętym Jerzym".

To pierwsza w Polsce oberża muzealna. Powstała ona z inicjatywy Fundacji "Zamek Chudów". Uroczyste otwarcie miało miejsce w grudniu 2008r. Budynek oberży został wiernie odtworzony, w czym pomogły wykopaliska archeologiczne oraz XIX-wieczne fotografie. W doborze wyposażenia wnętrza mieli swój udział historycy i archeolodzy. Wszystkie detale zgodne są z istniejącą dokumentacją historyczną. Warto zwrócić uwagę na wyeksponowane tutaj a znalezione podczas prac archeologicznych elementy dawnego pieca chlebowego. Dlaczego oberża nosi właśnie taką, a nie inną nazwę? Zadecydował o tym fakt iż Święty Jerzy to patron rycerstwa. Jego wizerunek widniał na wielu znaleziskach archeologicznych (m.in. kaflach wspomnianego pieca), toteż przyjęto go za patrona tego szczególnego miejsca. W oberży znajdują się naczynia szklane wzorowane na autentykach z XIII - XVII w. Obsługujący gości kelnerzy ubrani są w stroje uwiecznione w malarstwie Petera Breugla,

natomiast jadłospis zawiera całą gamę potraw, sporządzanych według starych przepisów i receptur. Te wszystkie elementy sprawiają iż wizyta w "Oberży pod Świętym Jerzym" to uczta nie tylko dla podniebienia, ale również i dla pozostałych zmysłów, tym bardziej, że poprzez licznie podejmowane inicjatywy o charakterze historycznym i edukacyjnym Fundacja pragnie krzewić wiedzę o kulturze i historii związanych z tym miejscem. Tak więc będą odbywały się tutaj widowiska teatralne, koncerty, lekcje historii, warsztaty, czy też przeglądy tańca dawnego. Stojąc przed budynkiem oberży warto zwrócić uwagę na umieszczoną tuż przy wejściu postać jej patrona, Św. Jerzego walczącego ze smokiem.

Mnie zachwyciło piękne odbicie budynku oberży w lustrze wody.

Zyski z działalności oberży posłużą realizacji głównego celu Fundacji, jakim jest "Ocalenie dziedzictwa kulturowego od zapomnienia".

Więcej na temat oberży znajdziesz tutaj.

Kontynuując spacer znajomą alejką znalazłam się na wprost zamkowej wieży.

Jednak bliżej dostrzegłam sporej wielkości głaz narzutowy,

a tuż za nim prowadzący do zamku uroczy drewniany mostek.

Nie omieszkałam utrwalić tej pięknej gry światła i cienia.

Patrząc na wieżę, trudno wyobrazić sobie jak niegdyś wyglądał zamek.

Stojąc u jej stóp dostrzegamy ile pracy włożono w jej odbudowę.

A tak wygląda wejście. Podczas trwania turniejów rycerskich ustawiają się tutaj długie kolejki chętnych do obejrzenia muzeum zamkowego.

Smutkiem napawa widok pustych "oczodołów" okien w zachowanych fragmentach murów.

Sądząc po efekcie dotychczasowych prac restauracyjnych należy sądzić, że z czasem naszym oczom ukaże się zamek w całej swojej okazałości. Tymczasem spójrzmy na niego w obecnym kształcie. I znów piękne odbicia w wodzie.

Ten niewielki stawek niewątpliwie dodaje temu miejscu urokliwego czaru. Jest jakby dopełnieniem tego co rzeczywiste i realne.

Na zakończenie, by niejako zaprosić i zachęcić do odwiedzenia Chudowa zamieszczam link do kalendarza imprez , które w tym roku odbędą się na terenie zespołu zamkowo-parkowego. Te jak i inne informacje uzupełniające mój dzisiejszy tekst dostępne są na stronie "Zamki znane i nieznane" oraz stronie Fundacji "Zamek Chudów".

Chciałabym napisać bogato ilustrowany artykuł o imprezach plenerowych w których brałam udział w Chudowie. Mam nadzieję, że spotkałby się z przychylnym przyjęciem z Waszej strony.

Jura Krakowsko-Częstochowska (Ogrodzieniec)

2009-03-31T13:48:00.005+02:00

Dziś zabieram Was powtórnie do Ogrodzieńca, a tak właściwie na Podzamcze, gdzie na najwyższym wzniesieniu Jury, Górze Janowskiego (504 m n.p.m.) stoją ruiny zamku. Niewielkie grodzisko składające się z kilku drewnianych chat istniało tutaj już w XII w. Na jego miejscu w wieku XIII stanął gotycki zamek z kamienia. Dzięki korzystnemu położeniu, wśród skał chroniących przed najazdami, długo pozostawał on niezdobytą twierdzą. Obecnie trudno nam sobie wyobrazić wygląd tej potężnej budowli w latach jej świetności. Jednak nie o zamku, a o jego otoczeniu chciałam napisać kilka słów. Tym razem będą one dodatkiem do fotografii, które poprowadzą nas ścieżką wokół murów otaczających zamkowe pozostałości. Ich długość to ok. 400m. W wielu miejscach łączą się one z malowniczymi skałkami wapiennymi o różnych, nieraz bardzo ciekawych kształtach. Na ich narożnikach dostrzegamy wspaniałe ostańce (wsch.). Są to tzw. Skały Basztowe.

Przed budynkiem bramnym skręcamy w lewo, wchodząc na ścieżkę opasującą niby wstęga teren zamku i przedzamcza. Podążamy nią, zerkając co chwila na jeszcze widoczny charakterystyczny zarys ruin.

Gdy znika za kamiennym murem, naszą uwagę przykuwa biel pojawiających się skał. Pięknie prezentują się one na tle błękitu nieba i różnorodnej zieleni.

U stóp jednej z nich rozłożyła się grupa adeptów wspinaczki skałkowej. Korzystając ze sprzyjającej aury, ćwiczą pod czujnym okiem instruktora.

Jeszcze spojrzenie w tył i podążamy dalej.

Znów pojawiają się skałki.

Ścieżka wije się między nimi, to opada w dół, to wznosi się ukazując coraz to piękniejsze widoki.

Znów dostrzegamy majestatyczne mury.

Z tej perspektywy wyglądają nieco inaczej. Promienie słońca delikatnie ślizgają się po nich, podkreślając niuanse architektoniczne ich budowy. Tak wygląda zamek spod skały Kaczor.

Rozciągający się stąd widok jest bardzo rozległy.

A tak przy okazji - radzę założyć wygodne obuwie, by zamiast wciąż patrzeć pod nogi, móc skupić uwagę na tym co tego warte.

Nasz wzrok odpoczywa mając w swym zasięgu takie morze zieleni.

Teraz ścieżka prowadzi w dół, wzdłuż muru, w którym dostrzegamy solidną bramę.

Niestety jest zamknięta. Można zerknąć jedynie przez wąski prześwit pomiędzy jej skrzydłami. Oto co zobaczyłam:

To fragment przedzamcza, od strony wejścia. Znów podążamy nieco w górę, spoglądając z ciekawością na przedziwne kształty, pojawiające się przed nami. Jedne przypominają kamienne postaci, inne jakby groźne, czające się do skoku stwory.

Ich nazwy to m.in. Demon, Niedźwiedź, Wielbłąd, Sfinks, Korkociąg czy Okiennik.

Można przysiąść na chwilę na leżącym przy ścieżce głazie i uruchomić swoją wyobraźnię. Jeszcze tylko przymykamy powieki i ... jawią nam się sceny z czasów, gdy zamek tętnił życiem.

Przybywający na zamek rycerze, damy przechadzające się po dziedzińcu w powłóczystych sukniach, odgłosy uczt i potyczek, a może huk armatnich wystrzałów podczas obrony zamku przed Szwedami, czy krzyk przerażonych jego mieszkańców, uciekających przed rozprzestrzeniającym się ogniem. Gdy wejdziemy w ten świat, trudno tak ot, w sekundzie z niego wyjść. Po tej niecodziennej retrospekcji ruszamy dalej wzdłuż murów, których ciągłość naruszają kilkakrotnie, niejako wplecione w nie pokaźnych rozmiarów wapienne ostańce.

Postanowiłam zajrzeć przez jeden z dawnych otworów strzelniczych i oto co ujrzałam:

Idąc dalej, natknęłam się na furtkę w murze, prowadzącą na zielony teren przedzamcza.

Patrząc na zamek od jego południowo-wschodniej strony dostrzegamy trzy wieże.

Po prawej najniższa obecnie wieża bramna. Zbudowana została na planie kwadratu i posiadała sześć kondygnacji. Mieściła się w niej m.in. kaplica. Niegdyś wieża strzegła wjazdu na zamek.

Pozostałe dwie znalazły swoje miejsce w narożach południowej części zamku. Od zachodu wieża renesansowa zwana Kredencerską, wewnątrz której znajdowały się schody, prowadzące aż na jej szczyt zwieńczona jest ślepymi machikułami.

Z kolei wieża wschodnia, zwana "wieżą skazańców" pozbawiona była okien i drzwi, a więźniów spuszczano do niej na linie. Obie, wysokie cylindryczne wieże doskonale widoczne są nawet z większej odległości, gdyż wyraźnie dominują nad murami zamczyska.

W XVI w. z inicjatywy Stanisława Bonera do południowego skrzydła zamku dobudowano tzw. Kurzą Nogę i beluard.

Kurza Stopa to spory pięciokondygnacyjny budynek. Zbudowano go na planie prostokąta u podnóża skały. Jego dolne kondygnacje zajmowały kazamaty ze strzelnicami. Nad nimi umieszczono komnatę zw. białogłowską, zaś jeszcze wyżej znajdowała się okazała sala balowa.

Natomiast beluard umieszczono na litym podłożu skalnym. To wczesna forma bastionu. Ta budowla z ustawionymi pod kątem ostrym ścianami czołowymi wyposażona była w otwory strzelnicze. Zapewniało to skuteczniejszą obronę dojazdu do bramy zamku górnego.

Pomiędzy Kurzą Stopę i beluard wstawiono gruby mur kurtynowy, który posiadał strzelnice i ganek dla straży.

Pozostało nam jeszcze potężne, zbudowane na skale skrzydło zachodnie. Była to część mieszkalna, jednak zachowały się jak widać tylko mury.

Na zakończenie naszego spaceru wejdźmy jeszcze na dziedziniec dolny.

Mam nadzieję, że jeśli dotarliście ze mną aż tutaj, znaczy to, iż potrafiłam przyciągnąć i zatrzymać waszą uwagę, a moje towarzystwo nie było zbyt nudne. Dziękuję... Jednak zasługa to raczej nie moja, a podjętego tematu.

Zawsze opuszczam to niewątpliwie magiczne miejsce ze smutkiem, obiecując sobie, że wrócę tutaj z pewnością jeszcze nie raz, nie dwa... Każdy, kto zobaczy ten największy i najpiękniejszy zamek Jury Krakowsko-Częstochowskiej wcześniej czy później tutaj powróci.

Zobacz położenie tego miejsca na mapie woj. śląskiego.

Zdjęcie rycerzy pochodzi ze strony http://www.kruki.org/

Zamek Suski (Sucha Beskidzka)

2009-02-21T00:07:00.003+01:00

I znów trochę lata zimą. Dziś chcę zaprosić Was do Suchej Beskidzkiej, gdzie znajduje się piękny zespół zamkowo-parkowy. W jego skład wchodzi renesansowy zamek, który ze względu na pewne podobieństwo do zamku królewskiego w Krakowie zwany jest "Małym Wawelem". Przejeżdżałam nieopodal niego nie raz, aż wreszcie wybrałam się tam docelowo, by poświęcić temu miejscu tyle czasu, na ile zasługuje.

Przy obiekcie mamy do dyspozycji parking, tak więc zostawiamy pojazd i przechodząc przez bramę wstępujemy na trójskrzydłowy dziedziniec. Dwa skrzydła są dwupiętrowe (południowe i zachodnie), a północne - parterowe. W nim mieści się hotel.

Już od pierwszego spojrzenia dostrzegamy, skąd wywodzi się nazwa - "Mały Wawel". Piętrowe krużganki arkadowe zdobią dwupiętrowe skrzydła zamku.

W narożnikach między nimi oraz między skrzydłem zachodnim, a wieżą zegarową znajdujemy czworoboczne występy (loggie). Na arkadach umieszczono dwa kartusze z herbami: Starykoń (Wielopolskich) i Topór (matki P. Komorowskiego).

Mnie zachwyciła piękna sala rycerska, zwana też marszałkowską lub kominkową. To najpiękniejsza, bardzo okazała komnata zamku.

Tutaj odbywały się wszystkie większe uroczystości. Przestrzeń, delikatne smugi światła wpadające przez okna, za którymi rozpościera się piękna o tej porze roku zieleń parku, no i ten kamienny kominek, zaliczany do zabytków sztuki najwyższej klasy. Swym kształtem przypomina rzymski łuk tryumfalny.

Jego bryła oraz zdobienia miały świadczyć o majętności i pozycji rodu właściciela.

Z sali rycerskiej już tylko krok do wieży zegarowej,

w której mieści się kaplica z unikatową polichromią. Jej tematem są "Tajemnice Mszy Świętej według Żywota Pana Jezusowego". To małe, kwadratowe w kształcie pomieszczenie poprzez zastosowanie ornamentyki renesansowej stylistycznie zgodne jest z czasami budowy zamku.

Pięć komnat przeznaczono na sale ekspozycyjne. Mieszczą one m.in. cenne dzieła malarstwa,

pamiątki dokumentujące historię Suchej Beskidzkiej, herby byłych właścicieli oraz wystawę ubiorów dworskich z okresu renesansu i baroku.

Opuszczając zamek poprzez jego południowe skrzydło radzę spojrzeć na portal sieni i balkon nad nim.

To ciekawe pod względem architektonicznym elementy południowej elewacji. Naszą uwagę zwraca tu także rytmiczny układ okien, z zaakcentowanym piętrem reprezentacyjnym.

Jakże inaczej prezentuje się zamek, gdy spoglądamy nań od strony parku. Dobrze widoczne są tutaj dwie wieże niejako okalające to skrzydło od zachodu i wschodu.

Po zwiedzeniu wnętrz polecam spacer jedną z alejek parku, przylegającego do południowej części zamku. Zaprowadzi nas ona w bardzo malownicze i romantyczne miejsce, nad staw.

Niewątpliwą jego ozdobą są kamienne mostki.

Można usiąść na jednej ze stojących tutaj ławeczek i podziwiać piękno otaczającej nas przyrody. Powstanie parku datuje się podobnie jak i zamku, na drugą połowę XVI w. Z pewnością wiadomo, że ok. 1708 r. powstał tutaj piękny symetryczny ogród barokowy. Wtedy rosły tutaj m.in. cytryny, pomarańcze i figowce. Obrazu dopełniały rabaty kwiatowe i bukszpanowe labirynty oraz piękny trawnik dywanowy. Współcześnie spacerujemy po parku krajobrazowym w stylu angielskim. Dokoła niego wije się aleja, natomiast w środkowej części rozciągają się trawniki, na których samotnie rośnie kilka starych drzew (pomniki przyrody).

Uwagę zwraca okazały platan klonolistny. Rosną tutaj kasztany, dęby, lipy, jesiony i graby. Park zamkowy jest chętnie odwiedzany tak przez mieszkańców miasta, jak i przez turystów. Często spotkać można tu malarzy, którzy czerpią inspirację z tej jakże romantycznej scenerii.

Teraz tradycyjnie może kilka słów o historii zamku. Nie chciałabym zbyt szczegółowo jej opisywać, bo nie to jest moim celem, więc zainteresowanych proszę o zajrzenie na stronę Muzeum Miejskiego Suchej Beskidzkiej, gdzie znajdą informacje, których być może im tutaj zabrakło.

Pierwszy kamienno - drewniany dwór obronny stanął w tym miejscu w latach 1554-1580. Został wzniesiony przez Kaspra Suskiego herbu Saszor. Następny właściciel, Piotr Komorowski rozbudował go we wspaniałą rezydencję magnacką (1608-1614). W latach następnych (1703-1708) obiekt wzbogacił się o dwie wieże. Neogotycka oranżeria i okalający park kamienny mur pochodzą z drugiej poł. XIX w. Gruntownej restauracji zamku podjął się Władysław Branicki. Niestety w 1905 r. na zamku wybuchł pożar. Nastąpiła kolejna jego odbudowa. Ciosem dla tego obiektu był okres II wojny światowej i lata tuż po jej zakończeniu. Wyposażenie zamku jak i cenne zbiory muzealne zostały rozgrabione i zdewastowane, a pozostałości po nich jako depozyt trafiły m.in. do Warszawy, Gdańska i Krakowa. Sam zamek zaś stał się siedzibą liceum i internatu. Mieściły się w nim także magazyny GS. By znów mógł stać się obiektem muzealnym niezbędne było przeprowadzenie renowacji. Prace rozpoczęto w latach 70-tych XX w. lecz ze względu na niewystarczające fundusze prace przerwano. Dopiero gdy w 1996 r. zamek przejęła Gmina Sucha Beskidzka pracom nad przywróceniem mu dawnej świetności nadano właściwy kierunek.

Obecnie na zamku mieści się m.in. Muzeum Miejskie Suchej Beskidzkiej, Ośrodek Kultury, Galeria Sztuki, Klub Muzyczny, restauracja "Kasper Suski" oraz hotel.

Restauracja znalazła swoje lokum na parterze zachodniego skrzydła zamku. To stylowe wnętrze, widoczne latem z zewnątrz zachęca do wstąpienia w swoje progi nie tylko wystrojem, ale i ciekawą ofertą.

Jak każdy szanujący się zamek i ten ma swoją Białą Damę. Podobno o północy na krużgankach czasem pokazuje się spowita w zwiewną białą szatę postać Anny Konstancji z Lubomirskich Wielopolskiej. Prawda to, czy plotka ... nie wiem, ale chyba nie odważę się tego sprawdzić.

Opuszczam park, obiecując sobie, że muszę tutaj wrócić, ale najchętniej o innej porze roku. Skoro jestem w Suchej Beskidzkiej to nie mogę nie zajrzeć do słynnej Karczmy "Rzym", ale to już zupełnie inna historia ...

Jak dojechać do Suchej Beskidzkiej - mapa.

Szczyrk - Sanktuarium na Górce

2009-01-19T23:52:00.003+01:00

W ostatni weekend sierpnia jadąc do Wisły, zatrzymałam się w Szczyrku, by zajrzeć do Sanktuarium na Górce. Do tej pory dwukrotnie zdarzyło mi się odwiedzić to ciekawe miejsce. Tytułem wstępu pozwolę sobie napisać kilka słów o jego historii.

Z udokumentowanego źródła wiadomo, że od 25 lipca 1894 r. w miejscu, gdzie obecnie stoi kościół, dwunastoletniej wówczas Juliannie Pezda i jej dwom koleżankom zaczęła ukazywać się Najświętsza Matka, przekazując jej swoje oczekiwania w stosunku do wiernych. A oto niektóre z nich: odmawianie modlitwy Anioł Pański oraz budowa kaplicy, później klasztoru, w których odprawiane byłyby msze święte. Zapowiedziała, że niebawem w tym miejscu wytryśnie źródełko, którego woda będzie posiadała cudowną moc. Poleciła również, by nadać temu miejscu nazwę Górka. Tak też się stało. Gdy wieść o tych "widzeniach" rozniosła się po bliższej i dalszej okolicy Górkę zaczęły nawiedzać bardzo liczne pielgrzymki. Jeszcze w tym samym roku przy buku, na którego tle ukazywała się Maryja stanęła drewniana kaplica, którą wyposażali stopniowo przybywający tu pielgrzymi. Wtedy też zaczęły pojawić się wiadomości o cudownej mocy tego miejsca. W 1912 r. rozpoczęto budowę kaplicy murowanej. Wobec ciągle rosnącej liczby przybywających tu pątników w latach 1948-1953 wybudowano kościół, który stoi do dziś. Po pierwszej wojnie światowej pieczę nad tym ośrodkiem kultu maryjnego przejęli Księża Salezjanie. Po drugiej wojnie światowej rozpoczęli oni budowę domu zakonnego oraz ośrodka wypoczynku dla dzieci i młodzieży z całej Polski. Godność Sanktuarium kościół Matki Bożej Królowej Polski uzyskał w setną rocznicę objawień, 3 maja 1994 r. Wnętrze Kościoła wykonane jest całkowicie z drewna. W ołtarzu głównym umieszczono obraz Matki Bożej, namalowany zgodnie ze wskazówkami dziewczynek, które ją widziały. Sanktuarium to oprócz kościoła także stojąca tuż przy nim Kaplica Objawienia z fragmentem wymienionego wcześniej buka oraz znajdująca się nieco dalej Grota Matki Bożej i "cudowne źródełko".

Teren Sanktuarium to oaza ciszy i spokoju. Jego położenie na południowym stoku Magury sprawia, iż roztacza się stąd rozległy widok na Skrzyczne. Można przysiąść na jednej z licznych ławeczek i ciesząc oczy pięknem natury odpocząć. Zaraz po przybyciu na Górkę swe kroki skierowałam do kościoła, ale niestety nie mogłam go dokładnie obejrzeć, a tym bardziej sfotografować, gdyż akurat rozpoczynała się uroczysta msza ślubna, w której swoje miejsce miała i regionalna kapela.

Z tego też powodu zamieszczę jedynie zdjęcia kościoła z zewnątrz.

Nad wejściem widoczna jest postać św. Jana Bosko, założyciela Zgromadzenia Salezjan, który przedstawiany jest m.in. jako postać prowadząca dwóch uśmiechniętych chłopców, gdyż jest on patronem młodzieży, uczniów, studentów...

Stojąc przed Kaplicą Objawienia zastanawiałam się, jak wyglądało to miejsce sto lat temu, gdy rozpoczęła się jego historia.Ten fragment buka ma już ponad 100 lat i jest niemym świadkiem tych wydarzeń...

Zbliżając się do Groty Matki Bożej, już z daleka dostrzegłam otaczające ją kwiaty. Prowadzi do niej otoczona zielenią alejka, którą rozświetlają stojące wzdłuż latarenki.

Byłam sama. Panującą tu ciszę mącił jedynie szum wiatru w gałęziach stojących dokoła drzew. Postać Matki Bożej góruje nad stojącymi u jej stóp bukietami kwiatów.

Usytuowanie groty stwarza warunki do wyciszenia i kontemplacji.

Pielgrzymi pozostawiają tu ślady swojej bytności, w postaci m.in. kwiatów i różańców.

Źródełko jest bardzo niepozorne. Nie omieszkałam spróbować tej wody. Ciekawa jestem, czy ktoś w sposób jednoznaczny doświadczył jej cudownych właściwości.

Gdy wracałam na placyk przykościelny, zza chmur wyjrzało słońce, przydając urody rosnącym tu kwiatom.

To specyficzne miejsce, z pewnością warte, by je odwiedzić.

Więcej na ten temat można przeczytać tutaj.

Pszczyna raz jeszcze...

2009-01-12T22:47:00.011+01:00

Pszczyna, a ściślej mówiąc otoczenie zamku to dla mnie jedno z miejsc, które odwiedzam o różnych porach roku. Każda z nich ukazuje mi tę piękną budowlę i rozciągający się wokół niej park w innych barwach. Wcześniej pokazałam w jednym z postów Pszczynę "zimową", natomiast dziś chcę byście ujrzeli ją w szacie jesiennej - w całej palecie odcieni złota i purpury.

W jedną z październikowych niedziel, korzystając z pięknej pogody, wybrałam się do Pszczyny. Nie zważając na fakt, iż czeka mnie trudne zadanie oczywiście zabrałam z sobą aparat fotograficzny. Rzeczywiście moje przewidywania okazały się jak najbardziej trafne. Już ilość samochodów na parkingu utwierdziła mnie w przekonaniu, że nie tylko ja postanowiłam spędzić to jesienne popołudnie akurat w tym miejscu. W miarę zbliżania się do rynku, a później parku, ilość spacerowiczów szybko rosła. Niestety, musiałam się z tym pogodzić i potraktować to jako nie lada wyzwanie. Chcąc sfotografować ratusz, uniosłam nieco obiektyw aparatu i oto co zobaczyłam.

Geneza tego neorenesansowego budynku,należącego do najstarszych w mieście sięga I poł. XVII w., gdyż jego parter powstał ok. 1658 r. Znajduje się on w północnej części pszczyńskiego rynku. W 1716 r. został wykupiony przez miasto od Anny Marii za "jedenaścieset reńskich", z przeznaczeniem na ratusz. Od tego czasu został kilka razy przebudowany. W 1738 r. budynek "otrzymał" małą wieżę, w której umieszczono zegar. Dobudowane 1761 r. drugie piętro uczyniło ratusz o wiele okazalszym, a gruntowna przebudowa mająca miejsce już w 1931 r. nadała budowli neorenesansowy styl. Niestety nowoczesność zawitała i tutaj, gdy to stary zegar musiał ustąpić miejsca nowemu, elektronicznemu, sterowanemu drogą radiową.

Dziś ratusz nadal pełni swą zaszczytną funkcję siedziby władz miejskich Pszczyny. Zgodnie z tradycją powiewa nad nim flaga miejska, a codziennie w samo południe rozlega się hejnał miejski, którego motywem przewodnim jest miejscowa pieśń ludowa. Więcej na ten temat znajdziesz tutaj.

Sam rynek również warto zobaczyć(by zobaczyć mapę kliknij tutaj). Stara część miasta zachowała średniowieczny układ przestrzenny, którego centrum stanowi właśnie rozległy rynek. W pełni zgadzam się z opinią, że jest on jednym z największych i najładniejszych w południowej Polsce. Uwagę przyciągają starannie odrestaurowane kamieniczki z XVIII i XIX w. Przyjemnie przysiąść tutaj na jednej z wielu ławeczek. Za dnia pogrzać się w słoneczku, a wieczorem umówić się na romantyczne spotkanie w nastrojowym świetle stylowych latarni.

Zimą w kierunku rynku podążają amatorzy lodowej tafli, by pojeździć na pojawiającym się tu już od kilku lat na początku grudnia lodowisku.

Jednak ja udałam się w kierunku parku, by po raz nie zliczę już który, poddać się jego nieodpartemu urokowi. Każdy, kto lubi spacery z aparatem fotograficznym musi uzbroić się w sporą dawkę cierpliwości, by ze spokojem czekać na odpowiednie ujęcie, gdyż nie zawsze spacerowicze potrafią uszanować prośbę o niewchodzenie przez chwil kilka w kadr. Muszę przyznać, że cierpliwość nie jest moją mocną stroną ;-) , jednak bardzo staram się nie ulegać emocjom chwili.

Tym razem swój spacer rozpoczęłam od zamku, który w wyniku prac renowacyjnych bardzo zyskał, zresztą zobaczcie sami...

Każdy element został pieczołowicie odnowiony i stanowi integralną część zamku i jego otoczenia jako całości.

Z ciekawością i podziwem przyglądałam się elewacji i tarasom, na których odnowiono nawierzchnię, mur oporowy, kamienną balustradę oraz schody.

Świeżość przywrócono żeliwnym rzeźbom lwów, wazom i latarniom.

Dzięki renowacji ujednolicony został charakter zamkowych wnętrz z wizerunkiem zewnętrznym budowli. Przechadzający się wokół zamku zwracali uwagę na specyficzną skarbonkę, która pojawiła się przed strażnikami, strzegącymi zamku od strony zachodniej.

Szczególnie malowniczo prezentowała się zieleń rosnąca w pobliżu licznych stawów.

Tej jesienną kompozycję wdzięcznie uzupełniały rozsiane tu i ówdzie mostki.

Szczególnie tłoczno i gwarno było w miejscach, w których dzieciaki mogły karmić podpływające kaczki.

Stojąc na przeciwległym brzegu stawu, obserwowałam odbicie zamku w spokojnym lustrze wody. Ta okazała budowla widoczna jest prawie z każdego zakątka parku. Nieraz widzimy ją w naturalnej ramie zieleni.

Na terenie parku występuje wiele gatunków roślin. Porą roku, która najpełniej eksponuje ich piękno jest oczywiście wiosna, kiedy kwitną tak licznie występujące tu m.in. rododendrony i azalie. Jesień charakteryzuje się nieco odmienną kolorystyką. co w pełni widać na poniższych zdjęciach.

Na terenie parku, jeśli pogoda dopisuje, można spotkać nieraz i kilka par nowożeńców jednocześnie wraz z towarzyszącymi im fotografami. Ten naturalny plener stanowi wspaniałe tło dla zdjęć ślubnych, które utrwalają ten tak ważny w życiu każdego człowieka dzień i stanowią jego pamiątkę na wiele, wiele lat.

Jak zauważyłam, nie brakowało chętnych na przejażdżkę takim oto stylowym pojazdem. Co chwilę miarowy stukot końskich kopyt był sygnałem, że należy ustąpić mu miejsca.

Niełatwo było znaleźć taką pustą ławeczkę.

Promienie chylącego się ku zachodowi słonka sprawiały, że cienie drzew na leżących pod nimi rudawych liściach były coraz dłuższe.

Zamkowy park opuszczałam z mieszanymi uczuciami. Z jednej strony smuteczek, że trzeba już wracać, a z drugiej zadowolenie z udanej sesji fotograficznej. Mam nadzieję, że wkrótce znów tu zawitam z moim aparatem, by zobaczyć jak prezentuje się park porą zimową, czego nie omieszkam i tutaj pokazać.

Życzenia Noworoczne

2008-12-29T22:42:00.014+01:00

Drodzy moi Czytelnicy!

Z okazji zbliżającego się Nowego Roku chciałam złożyć Wam życzenia: by ten nadchodzący rok przyniósł wiele dobrego w każdej dziedzinie życia. Byśmy nauczyli się dostrzegać piękno, które jest wokół nas, czasem skromne, niepozorne, jak polny kwiat, czy obłoczek na niebie, a czasem ukryte dla oka, ale niemniej cenne. Otwórzmy się na drugiego człowieka. Postarajmy się, by nie tylko patrzeć, ale... widzieć, nie tylko słuchać, ale... słyszeć. Wtedy może i nas ktoś dostrzeże, usłyszy, co mamy do powiedzenia. Nie ulegajmy wszechobecnemu materializmowi. Przywróćmy prawidłowy system wartości, w którym na pierwszym miejscu jest człowiek. Może i te moje życzenia są patetyczne, ale szczere. Wszystkim tym, którzy wolą tradycyjnie, życzę po wielokroć zdrowia, szczęścia i miłości oraz by ten nowy roczek nie zawiódł pokładanych w nim nadziei i oczekiwań. Jednak nie zawadzi trochę mu pomóc.

Gdy wybije północ pomyśl życzenie, a nuż magia tej nocy zadziała... czego Tobie i sobie życzę.

Inka

Stecówka (Beskid Śląski), cz. II

2008-12-29T00:18:00.007+01:00

Kościół parafialny p.w. Matki Boskiej Fatimskiej znajduje się na szlaku architektury drewnianej.

Budowa pierwszej kaplicy na Stecówce rozpoczęła się w roku 1956. Dwa lata później dobudowano do niej wieżę i zakrystię.

Ustanowienie parafii Matki Bożej Fatimskiej miało miejsce 29 stycznia 1981r. Nowy dzwon został poświęcony w 1997r.

Natomiast 9 kwietnia 2000r. postawiono i poświęcono na placu kościelnym nowy Krzyż Misyjny.

Więcej na temat parafii i jej historii można przeczytać tutaj.

Zazwyczaj panuje tu cisza i spokój. Można usiąść na jednej z ławeczek i uporządkować chaotyczne czasem myśli lub też odpocząć chwilkę w drodze na Baranią Górę, do szczytu której jest ze Stecówki jeszcze kawałek drogi.

Kościółek schowany jest latem w zieleni, a jesienią w złocie i purpurze.

Pięknie wygląda w tych ciepłych barwach. Jego okna stanowią pewną barierę między wnętrzem, a tym co na zewnątrz. Oba te obszary łączy właśnie szyba.

Podążając w kierunku Baraniej Góry nie sposób nie zauważyć dzwonnicy kościółka. Czasem przysiadają na niej ptaki, by odpocząć...

Ten niewielki kościółek jest dziełem ludowego budownictwa sakralnego, którego poszczególne detale wyszły spod ręki nadolziańskich artystów.

Bardzo lubię takie wycieczki na łono natury. Pozwalają odpocząć od miejskiego zgiełku... Może ktoś po przeczytaniu tych kilku słów i obejrzeniu zdjęć zechce wybrać się na Stecówkę, a przy okazji zajrzeć do kościółka? Czyż jego okolica nie jest piękna?

Zapraszam :-)

Droga powrotna przywiodła mnie nad zaporę w Wiśle Czarnem. Zapadał już zmierzch, a na tamie można było dostrzec parę nowożeńców, ustawiających się do pamiątkowego zdjęcia. To często odwiedzane miejsce spacerów.

Pierwszy raz byłam tutaj jesienią i muszę przyznać, że to co zobaczyłam, zrobiło na mnie wrażenie. Spójrzcie, proszę...

Zapora Wisła Czarne została zbudowana w latach 1967-1973. Jest drugą co do wysokości zaporą ziemną w Polsce, po Tresnej. Ten zbiornik łączy w sobie wody Białej i Czarnej Wisełki. Ze wznoszącej się na wysokość 37 m tamy rozciąga się wspaniały rozległy widok.

Otaczające tamę wzgórza, a raczej porastające je drzewa ukazują nam pełną paletę barw polskiej złotej jesieni.

Warto zajrzeć tutaj, wracając z Kubalonki, Stecówki, czy też przyjechać po prostu w Wisły. To niedaleko... Nie podałam szczegółów technicznych zapory. Jeśli ktoś jest ich ciekaw, niech zajrzy tutaj.

Stecówka (Beskid Śląski), cz. I

2008-12-21T00:49:00.006+01:00

Dziś opowiem o mojej wycieczce w poszukiwaniu piękna polskiej jesieni. W jedną z sobót października wybrałam się w Beskid Śląski, by odwiedzić Stecówkę. Kilka słów na jej temat:

Stecówka (760 m n.p.m.) leży na szlaku prowadzącym z Kubalonki na Baranią Górę. To położony na dużej polanie przysiółek Istebnej.

Pierwsze schronisko zbudowali tutaj, pod lasem na skraju polany w 1934r. Marta i Michał Legierscy. W 1942r. zostało zamknięte przez władze niemieckie. Obecnie syn budowniczych, Michał (od 2003r.)kontynuuje dzieło rodziców. Chce przywrócić mu jego wygląd z lat 30-tych. Prowadzone prace mają na celu nadanie budynkowi schroniska wizerunku, który współgrałby z otaczającym go krajobrazem. Zamysłem gospodarza jest także stworzenie części edukacyjnej, która zapoznawałaby przybywających tutaj z historią, kulturą oraz bogactwem flory i fauny tego regionu. Godnym polecenia jest rozpościerający się stąd rozległy widok na panoramę gór w której wyróżnia się Złote Gronie w Istebnej i Ochodzita w Koniakowie. Panujący tutaj mikroklimat polecany jest szczególnie na system nerwowy i drogi oddechowe.

Mijając Szczyrk i Wisłę dotarłam do przełęczy Kubalonka.

Stąd rozpoczyna się czerwony szlak, prowadzący asfaltową drogą w kierunku Wisły - Czarne. Wiedzie ona przez las, co jest jakby przedsmakiem tego co czeka nas dalej.

Po ok. 20-minutowym spacerze docieramy do leśnego parkingu.

Z tego miejsca niedaleko jest do pałacyku Prezydenta RP. Ja skierowałam się w prawo, podążając wygodną drogą ku celowi mej wycieczki.

Nie zdecydowałam się, by pójść leśną ścieżką za szlakiem, bo przez kilka ostatnich dni padało. Pogoda była cudowna, błękitne niebo, słoneczko...

W jego promieniach przyroda prezentowała się przepięknie. Cienie drzew i traw miękko kładły się na poduszkach mchu.

Światło nieśmiało muskało skierowane w jego stronę różnokolorowe liście.

Nie mogłam oprzeć się urokowi tylu barw, odcieni tak charakterystycznych dla tej pory roku. Co chwilę zatrzymywałam się, obserwując jak jasne iskierki przeskakują z gałązki na gałązkę, wędrują po leśnym poszyciu, igrając z cieniem.

Zdarzało się, że schodziłam z drogi, by wejść w las w poszukiwaniu śladów magicznej różdżki Pani Jesieni. To niezwykła malarka. Jej ulubione kolory to złoto, czerwień, a wręcz purpura, odcienie żółci i dogasającej zieleni.

Po drodze do schroniska, można natknąć się i na taki widok:

Mój spacer trwał o wiele dłużej niż wskazywał drogowskaz, ale był bardzo przyjemny, zwłaszcza, że mieszkając w mieście nie mam okazji do obcowania z naturą w takim zakresie.

Jako, że pogoda dopisała, w i przed schroniskiem było tłoczno i gwarno. A oto schronisko:

Turyści z apetytem pałaszowali różnego rodzaju kanapki lub też serwowane przez bufet dania kuchni regionalnej.

Ku uciesze zwłaszcza dzieci, pomiędzy ławami spacerowała sobie owieczka, chyba w poszukiwaniu jakichś smakołyków, na które nie musiała długo czekać. Na łączce za schroniskiem pasło się całe ich stadko.

Po krótkim odpoczynku postanowiłam pójść w kierunku stojącego opodal schroniska, drewnianego kościoła p.w. Matki Boskiej Fatimskiej.

c.d.n.

Wisła - Beskidzki Piknik Country

2008-11-07T18:28:00.000+01:00

Dziś chcę napisać kilka słów o imprezie, która co roku ściąga do Wisły ludzi zakochanych w muzyce country i motorach. Już na stałe wpisała się ona do letniego kalendarza wydarzeń kulturalnych Perły Beskidów. Mowa o Pikniku Country.

Muzyka country powstała w USA na początku XX w. z połączenia folku i bluesa. Jej stolicą jest Nashville w stanie Tennessee. Charakterystyczne dla niej instrumentarium to: gitara akustyczna, skrzypce i perkusja oraz harmonijka ustna, banjo i pianino. Utwory country to nie tylko tak miłe dla ucha ballady, ale i żywiołowe, wręcz rockandrollowe piosenki opowiadające o miłości, tęsknocie, pracy i zabawie. Ot po prostu... o życiu. Do najpopularniejszych podgatunków country możemy zaliczyć: bluegrass, Honky Tonk i country rock. Czy jest ktoś, kto nigdy nie słyszał nazwiska: Johnny Cash, Willie Nelson, Kenny Rogers, Dolly Parton, Kris Kristofferson, czy Emmylou Harris, a z rodzimych wykonawców tego gatunku: Alicja Boncol, Magda Anioł, Tomasz Szwed, Michał Lonstar, Mariusz Kalaga?

Tak śpiewa Emmylou Harris:

Na scenie wiślańskiego amfiteatru zagrało do tej pory wielu wykonawców z kraju i zagranicy, m.in. Georg Hamilton V (USA), Bridge (Czechy), Whisky River, Czas na Grass, Colorado, Zajazd, Texas Band , Grupa Furmana...

W tym roku Beskidzki Piknik Country obchodził jubileusz 10-lecia swego istnienia. To jedna z najpopularniejszych imprez country w południowej Polsce. Rok rocznie w ostatni weekend sierpnia zjeżdżają do Wisły miłośnicy tego gatunku, by posłuchać, pośpiewać i potańczyć w takt tej tak melodyjnej muzyki.

To święto country rozpoczyna zawsze korowód, w którym udział biorą zespoły muzyczne, formacje taneczne, harleye i trucki. Przejazd zwłaszcza tych ostatnich przyjmowany jest z wielkim entuzjazmem. Huk silników tych wspaniałych maszyn, których z roku na rok przybywa do Wisły coraz więcej, robi na zebranych spore wrażenie. Przybywający na piknik motocykliści to prawdziwi pasjonaci swoich maszyn. To nieraz prawdziwe cacka.

Ich wygląd, wyposażenie i kondycja gromadzi w miejscu postoju, obok muszli koncertowej wielu ciekawskich, od kilkulatków do seniorów. To prawdziwa wystawa różnych rodzajów i marek tych stalowych rumaków.

Im bardziej motor jest oryginalny tym większe budzi zainteresowanie, podobnie jak i jego właściciel.

Wszyscy bardzo pieczołowicie przygotowują swoje pojazdy na tę paradę. Poszczególne elementy aż lśnią, można przejrzeć się w nich jak w lusterku.

Żywe reakcje zgromadzonych za każdym razem budzi tzw. palenie gumy.

Wracając do korowodu, rozpoczyna go truck, obwieszczający głośnym trąbieniem rozpoczęcie muzycznego święta.

Po nim pojawiają się jeźdźcy na koniach, a po nich samochód wiozący szeryfa oraz kilka terenowych jeepów.

Następnie z uśmiechami na twarzach członkowie zespołów muzycznych i formacji tanecznych.

Jednak zebrani przy trasie parady niecierpliwie wyglądają harlejowców na wspaniałych maszynach. Wreszcie pojawiają się z wielkim hukiem, ale i fasonem, czyż nie?

Korowód zamykają trucki. Wszyscy uczestnicy podążają w kierunku parku, gdzie ustawiają się, by można było przyjrzeć się im z bliska.

Tymczasem na scenie pojawia się prowadzący i uroczyście otwiera część koncertową. Występujące na scenie zespoły w międzynarodowej obsadzie prezentują wysoki poziom, a prowadzący je to znane osoby ze świata muzyki country. Do tej pory byli to m.in. Tomasz Szwed, Korneliusz Pacuda, czy też Paweł Bączkowski.

Przez kilka lat pierwszego dnia pikniku odbywał się konkurs, którego uczestników oceniało profesjonalne jury. Na zakończenie na scenie pojawiała się zaproszona gwiazda. Także zwycięski zespół miał okazję zaprezentować się w szerszym repertuarze wiślańskiej publiczności zawsze licznie zgromadzonej w amfiteatrze. Podobnie było i w tym roku. Przed koncertami panuje tu atmosfera wyczekiwania, choć jest jeszcze pustawo.

Po rozpoczęciu pikniku amfiteatr jest wypełniony do ostatniego miejsca.

Części publiczności pozostaje na stojąco śledzić to, co dzieje się na scenie.

Ostatnio zrezygnowano z formuły konkursu na rzecz występów zaproszonych zespołów. W tym roku na scenie pojawiły się m.in. zespoły: Koltersi, Bridge i Rubens Band.

Gwiazdą pierwszego dnia był Gang Marcela, a drugiego prowadzący tegoroczny piknik Paweł Bączkowski. Ciekawym przerywnikiem, niemniej oczekiwanym niż koncerty są występy grupy tanecznej. Miło popatrzeć na popisy tancerzy.

Podczas trwania koncertów trudno usiedzieć w miejscu, toteż co odważniejsi ruszają w tany.

W panujący tu klimat westernowej zabawy doskonale wpisuje się publiczność. Niemal każdy ma na sobie coś z prawdziwego kowboja. Czasem są to buty, kamizelka z frędzlami, ale najczęściej spotykanym elementem jest kapelusz. Tak wyglądają okolice parku i amfiteatru:

Imprezie muzycznej zawsze towarzyszy jarmark country. Na wielu stoiskach, ustawionych na placu Hoffa można nabyć prawie wszystkie elementy westernowego stroju, by przeistoczyć się w kowboja, czy też trapera. Tak więc są tutaj m.in. kapelusze, kurtki, buty, chusty i charakterystyczna dla tego stylu biżuteria (np. krawatniki zwane bolo).

Prócz tego swoje wyroby wystawiają tutaj twórcy ludowi. Na ich stoiskach znajdziemy rzeźby, obrazy, kwiaty wykonane z różnych naturalnych surowców i przepiękne koronki.

Przedstawię teraz dwie postaci, bez których nie wyobrażam sobie pikniku. Są to: "Long Bob" ,ze swoimi miniaturowymi skrzypkami w ręku lub mandoliną i charakterystycznym bizonem na kapeluszu (lub czapką z lisią głową) oraz Luciano Mexicano.

Obaj spacerując po terenie amfiteatru, bardzo skutecznie zachęcają publiczność do zabawy i pozują do zdjęć.

Wcześniej można ich zobaczyć kroczących na czele korowodu z amerykańskimi flagami.

Gdy piknik dobiega końca, cichnie muzyka czas wracać do rzeczywistości. Kapelusze i kamizelki lądują w szafie, by wyjrzeć z niej dopiero znów za rok. Wyjeżdżamy z Wisły obiecując sobie i tej mającej to "coś" w sobie muzyce, że wrócimy do Wisły, by znów poczuć ten klimat przygody, wolności i posłuchać piosenek o codziennym życiu zwykłych ludzi.

Wszystkim, których zainteresował ten temat polecam ten artykuł.

Video pochodzi z You Tube.

Dolny Śląsk - Zamek Bolków

2008-10-26T22:30:00.003+01:00

Wracając z wakacji nie mogłam nie wstąpić do Bolkowa, a dokładniej na zamek.

Bolków to prawie sześciotysięczne miasteczko leżące na Dolnym Śląsku nad Nysą Szaloną (prawym dopływem Kaczawy). Początkowo było osadą handlową umiejscowioną na skrzyżowaniu dróg z Wrocławia i Legnicy do Czech. Prawa miejskie otrzymało w 1276 r. Na przestrzeni wieków nawiedzane było przez wojny, różnego rodzaju klęski żywiołowe oraz epidemie. Obecnie miasto kojarzone jest z ruinami pięknego niegdyś zamku, o którym teraz kilka słów.

Wzniesiony na wzgórzu (396 m n.p.m.) zamek góruje nad doliną Nysy Szalonej. Powstał za panowania Bolka I (stąd też i jego nazwa) przed rokiem 1277, w którym pojawia się pierwsza o nim wzmianka. Wtedy to powstała istniejąca do dziś, jedyna na ziemiach polskich czterokondygnacyjna wieża obronna, zwana dziobową lub też klinową. Dzięki charakterystycznej budowie pociski ześlizgiwały się po murze nie wyrządzając większych szkód. Warto nadmienić, że mury wieży u podstawy posiadają grubość 4,5 m. By wspiąć się na jej wierzchołek, należy wejść przez drewniany krużganek i pokonać schodami wysokość 25 m.

Na jej dnie znajduje się loch głodowy, do którego więźniów zrzucano z wysokości 10 m. Zwykle przeżywali w nim około tygodnia. Dalsza rozbudowa w stylu gotyckim miała miejsce za panowania książąt: Bernarda i Bolka II. Wtedy to połączono wszystkie skrzydła w jedną całość. Poruszanie się po niej ułatwiały schody i ganki zewnętrzne. Dalszej rozbudowie poddano też bramy i mury zewnętrzne. Zadbano przy tym o zabezpieczenie budowli przed atakiem z zewnątrz poprzez rozwinięcie linii fortyfikacji. W owym czasie zamek zajmował powierzchnię 7.600 m kw.

Na przestrzeni wieków Zamek Bolków był wielokrotnie oblegany z różnym skutkiem. Uległ m.in. wojskom czeskiego króla Jerzego (1463 r.) i Szwedom w roku 1646. W latach 1703 - 1810 zamek należał do Cystersów z Krzeszowa. Następnie stał się własnością skarbu państwa. Stopniowo popadał w ruinę. W 1885 r. jego mury zostały częściowo rozebrane. W I poł. XX w. rozpoczęto jego odbudowę.

Obecnie w najlepszym stanie jest wspomniana wieża i renesansowy Dom Niewiast. Poza tym można obejrzeć jeszcze układ średniowiecznych murów obronnych oraz budynki mieszkalne w których zachowały się częściowo mury o pełnej wysokości. Warto też zwrócić uwagę na otwory okienne wieży. Przed wycieczką na zamek radzę zapoznać się z jego planem.

W zamku znalazło swoje miejsce także i muzeum. Powstało z początkiem XX w. w jego renesansowej części. Znajdowały się tutaj m.in. meble, naczynia, mapy, zbiór starej broni... Jednak na czas prac remontowych i modernizacji muzeum zamknięta została jego część wystawiennicza. Mam nadzieję, że podczas następnej mojej wizyty zastanę tutaj muzeum z bogatymi zbiorami dokumentującymi historię tego tak pięknego niegdyś miejsca.

Do bram zamku prowadzi z miasta otoczona zielenią droga.

Stając przed nią zastanawiałam się, co zobaczę po jej przekroczeniu.

Najpierw przechodzimy obok Domu Straży,

następnie przez tzw. Wielką Bramę

i wchodzimy na Dziedziniec Wielki, z którego roztacza się rozległy widok na całą okolicę.

Pod murem dziedzińca stoją tablice nagrobne, rzeźby i fragmenty architektoniczne pochodzące częściowo prawdopodobnie z zamkowej kaplicy.

Wchodzimy na Dziedziniec Główny i stajemy w centrum kompleksu zamkowego.

Po lewej stronie znajduje się Dom Niewiast, w którym mieściło się muzeum.

Na dziedzińcu dostrzegamy studnię...

Jednak uwagę, nie tylko moją, zwracają armaty, jakby wycelowane w mury obronne...

A oto co pozostało z dawnej części mieszkalno-gospodarczej:

Przechodzimy dalej, by przyjrzeć się murom obronnym. Oto widok północnej strony zamku.

Z tego miejsca rozciąga się przed nami "morze zieleni".

Pokonując kilka schodków zmierzamy w kierunku basteji.

Oto ona, z widokiem na zamek w Świnach.

A teraz spójrzmy na zamek widziany od strony basteji.

Wracamy na Dziedziniec Główny.

Najciekawszą część zamku, jeśli można tak powiedzieć, zostawiłam sobie na koniec. Zapraszam na wieżę, o której była już tutaj mowa. Wieńczy ją renesansowa attyka.

Najpierw schody...

Teraz już można cieszyć oczy wspaniałym widokiem.

Po zejściu z wieży warto jeszcze przyjrzeć się z bliska następnym elementom nagrobnym...

Nadszedł czas pożegnania z zamkiem. Obiecałam sobie, że jeszcze tu wrócę, może podczas Turnieju Rycerskiego?

W 1995 r. na zamku zawiązało się Bractwo Rycerskie Zamku Bolków. Jego celem jest przywrócenie dawnej świetności temu miejscu. Maja temu służyć turnieje rycerskie, koncerty dawnej muzyki i tańca czy też spektakle teatralne. Dzięki nim popularyzowana jest kultura średniowieczna.

W okresie wakacyjnym odbywa się na zamku festiwal muzyczny "Castle Party".

Zamek Bolków miał też i swoją przygodę z filmem. Kręcono tutaj kilka scen do filmu "Wiedźmin" (2001 r.) oraz "Tajemnica Twierdzy Szyfrów". "Zagrał" także w teledysku zespołu Vader - "Sword of the Witcher".

Na temat zamku krąży wiele legend. Jedna z nich mówi, że w czasie II wojny światowej, tuż przed wyzwoleniem miasta Niemcy w tunelu łączącym Bolków i Świny ukryli jakieś dobra materialne, a świadków tego zdarzenia rozstrzelano. Podobnież i zakonnicy ukryli na terenie warowni część swoich dóbr. Istniały przypuszczenia, że również i loch głodowy kryje w sobie jakąś tajemnicę. Ile w tym prawdy, a ile fikcji - nie wiadomo...

Na zakończenie przytoczę jeszcze jedną z legend dotyczących tego miejsca, a pochodzącą ze strony Serwisu Historyczno -Krajoznawczego "Zamki Polskie":

Legenda dotyczy starych dziejów zamku. "W imieniu książąt świdnickich władał nim rycerz Radzibor, który pewnego razu postanowił zejść na zbójecką drogę. Zaprosił więc na kolację do zamku grupę kupców, przebywających w mieście. Ich służbie kazał podać zatrute mięso, a samych kupców wrzucić do studni. Służba zmarła w męczarniach, jednak kupców czekała jeszcze gorsza śmierć głodowa. Po kilkunastu dniach Radzibor kazał usunąć zwłoki ze studni. Na jej dnie spodziewał się znaleźć pieniądze i kosztowności lecz ku jemu ogromnemu zdumieniu nic w niej nie było. Uznał to za czarną magię, sprowadził więc znanego maga aż z Frankonii. Ten obiecał pomóc, ale za cenę połowy złota, które spodziewał się odnaleźć. Wściekły Radzibor niechętnie przystał na warunek maga i razem zeszli do studni. Mijały godziny, a ze studni nie dochodziły żadne głosy. Wreszcie służba zajrzała do niej i zobaczyła leżącego nieprzytomnego Radzibora. Po magu nie było śladu. Chciwy rycerz-zbrodniarz odzyskał świadomość, ale postradał zmysły i wkrótce zmarł."

Niestety nie udało mi się spotkać w obrębie zamku żadnego rycerza czy też damy dworu, ale od czego mamy wyobraźnię? Dobrze, że trafiłam tutaj w poniedziałek, bo było niewielu zwiedzających i mogłam spokojnie obejść cały teren i zrobić te kilka zdjęć, które tutaj pokazałam, tylko pogoda nie za bardzo dopisała. Mimo iż zamek nie jest w najlepszej kondycji zachował swój klimat, ku czemu z pewnością przyczyniła się surowość tych murów i bogata w wydarzenia historia. A tak przy okazji ciekawa jestem jak zamek wygląda po zmroku, w blasku płonących pochodni...

Zdjęcie tytułowe zamku pochodzi ze strony: www.zamkipolskie.com

Zainteresowanych bardziej szczegółową historią zamku Bolków oraz jego budową zapraszam na tę stronę.

Mapę dojazdową z Wrocławia do zamków i pałaców Dolnego Śląska znajdziecie tutaj.

Dolny Śląsk - Jelenia Góra

2008-10-21T00:59:00.004+02:00

Do Jeleniej Góry zajrzałam na chwilkę, chcąc zobaczyć Starówkę. Jej miniaturę miałam okazję podziwiać w Parku Miniatur Zabytków Dolnego Śląska w Kowarach. A wygląda ona właśnie tak:

Miasto to, leżące w południowo-zachodniej Polsce, w województwie dolnośląskim, w latach 1975 - 1998 było stolicą województwa jeleniogórskiego. Obecnie jest miastem na prawach powiatu. W Jeleniej Górze swą siedzibę ma Zarząd Karkonoskiego Parku Narodowego.

Moja wizyta w obchodzącym w tym roku rocznicę 900-lecia swojej historii mieście ograniczyła się, jak już wspomniałam do spojrzenia na jego Starówkę. To jedno z najbardziej urokliwych miejsc Jeleniej Góry, niejako jej wizytówka.

Wzrok przyciąga górujący nad placem zabytkowy klasycystyczny budynek ratusza, który w obecnym kształcie pochodzi z XVIII w.

Stojące kolejno w tym miejscu wcześniejsze budowle (gotycka i renesansowa) strawił ogień. Ciekawie prezentują się stojące dokoła kamienice mieszczańskie. Te budowle w stylu barokowym i rokokowym pochodzą z XVII i XVIII wieku. Ładnie prezentują się arkady, pod którymi znalazło swoje miejsce wiele małych sklepików i kafejek.

Z Placu Ratuszowego skierowałam swe kroki w kierunku Bramy Wojanowskiej, która wraz z basztą stanowi pozostałość po średniowiecznym kompleksie obronnym miasta.

A oto ta Brama Wojanowska:

Spoglądałam na odnowione kamieniczki i ich elementy zdobnicze.

Tuż obok stoi najstarsza budowla w mieście, kościół Św. Erazma i Pankracego.

To co zobaczyłam, zrobiło na mnie dobre wrażenie. Zapamiętam Jelenią Górę jako miasto kolorowe, czyste i zadbane.

Przyjemnie tutaj pospacerować, czy też przysiąść na jednej z wielu ławeczek wśród zieleni, kwiatów...

Wyjeżdżając z miasta zauważyłam na budynku Komendy Miejskiej Straży Pożarnej taką oto płaskorzeźbę:

W części centralnej widzimy tu herb Jeleniej Góry.

Mam nadzieję, że jeszcze nadarzy się okazja, by spokojniej niż tym razem przejść się uliczkami jeleniogórskiej Starówki, by poczuć powiew jej wielowiekowej historii.

Serdecznie zachęcam do odwiedzenia tego prawdopodobnie założonego przez Bolesława III Krzywoustego w 1108 r. miasta.

Karkonosze - Śnieżka

2008-10-05T17:53:00.004+02:00

Śnieżka jest najwyższym szczytem Karkonoszy, ale również całych Sudetów. Ma wysokość 1602 m n.p.m. Jego podstawa od zachodu zbudowana jest z granitu. Pierwsze wejście na Śnieżkę miało miejsce w 1465 r. Wtedy był to nie lada wyczyn, bo trzeba było pokonać zbocze porośnięte gęstym borem i zwartą kosodrzewiną. Dziś dotarcie na szczyt nie jest trudne, o czym świadczą liczne grupy turystów odwiedzające Śnieżkę. Mówię tutaj o sezonie letnim, gdyż zimą są tu bardzo trudne warunki. Klimat zbliżony jest do tego, który panuje za kołem podbiegunowym. Warto wspomnieć, że średnia roczna temperatura lekko przekracza tutaj 0 st.C, a ta notowana w najcieplejszym miesiącu wynosi tylko 10,6 st.C. Śnieg okrywa Śnieżkę od października do maja, tak więc przez większą część roku stroi się ona w białą śnieżną czapę, stąd pochodzi jej nazwa. Bardzo dokuczliwe są silne wiatry, przekraczające 80 m/s. Występują tutaj niezwykłe zjawiska atmosferyczne, których przykładem mogą być Ognie Świętego Elma.

Pierwsze obserwatorium stanęło tutaj w 1900 r., a pięć lat później powstała pierwsza droga na szczyt. Budowę nowego, w kształcie trzech połączonych z sobą talerzy zakończono w 1974 r. Jako, że są one widoczne z daleka i mają niespotykany kształt, stały się niejako wizytówką Śnieżki.

Śnieżka ma w sobie coś, co powoduje, że chce się zobaczyć ją z bliska, dotknąć kamieni leżących na zboczu, spojrzeć na sieć tak licznie przecinających się ścieżek, poczuć na policzku zimny powiew...

Od dnia przyjazdu do Karpacza patrzyłam na nią codziennie z okna.

Bardzo chciałam zobaczyć ją z bliska, więc czekałam na odpowiednią pogodę. Już prawie straciłam nadzieję, gdy tego ranka obudziło mnie słońce. Jego promienie stroiły szczyt Śnieżki w całą gamę światłocieni. Musiałam zobaczyć je z nieco mniejszej odległości, więc wyruszyłam w drogę. Jako, że moja kondycja pozostawia wiele do życzenia pierwszy odcinek pokonałam, siedząc na krzesełku kolejki linowej na Kopę.

Wejście na Śnieżkę pieszo zajmuje ok. 2,5 godz. By skrócić ten czas oraz umożliwić osobom troszkę mniej sprawnym dotarcie w to jakże ciekawe miejsce w 1959 r. zbudowano Miejską Kolej Linową. Jej długość wynosi 2229 m, a różnica wzniesień to 530 m. W godzinę jest w stanie przewieźć 600 osób. Krzesełka są jednoosobowe.

Wybierając się na Kopę i dalej radzę ubrać się odpowiednio. Z pewnością przyda się sweter i wiatrówka, bo panują tutaj bardzo surowe warunki pogodowe. Przez ok. 200 dni w roku temperatura spada poniżej zera, a wiejące wiatry przeszywają na wskroś. Pierwsze powiewy wiatru dopadają nas już podczas jazdy kolejką. Robi się coraz chłodniej i wietrzniej. Pogoda jest tutaj złudna i zmienna. Gdy siadałam na krzesełko dolnej stacji świeciło słońce i panował upał, natomiast przy górnej stacji szybciutko zakładałam kurtkę. Wspomnę jeszcze, że warto wybrać się na Kopę kolejką, bo z niej można w skupieniu obserwować piękno otaczającej nas przyrody.

Miałam wrażenie, że unoszę się na falach niezwykłego zielonego oceanu, który mimo ciągłego ruchu, emanuje niezwykłym wręcz spokojem. Ciszę mącił jedynie szum gałęzi poruszanych coraz silniejszymi podmuchami wiatru.

A to już górna stacja kolejki.

Po dotarciu na miejsce szczyt Śnieżki jest już tak blisko, tylko ok. 50 minut, ale najpierw ruszam w kierunku schroniska "Dom Śląski" (20 minut).

Droga jest w miarę wygodna, nie licząc mnóstwa kamieni na pewnym jej odcinku.

Przy schronisku zazwyczaj jest tłoczno i gwarno. Mnie udało się trafić na "przerwę" w ruchu turystycznym.

Stąd rozchodzą się szlaki w inne, również bardzo ciekawe miejsca.

Po krótkim odpoczynku czeka mnie ostatni już etap wędrówki. Mam do wyboru dwie trasy.

Wybieram dłuższą, ale wygodniejszą i myślę, bardziej malowniczą trasę prowadzącą wokół zbocza Śnieżki.

Ta krótsza, ale trudniejsza prowadzi wzdłuż barierek i łańcuchów.

Ta, którą ja wybrałam nazwana została Drogą Jubileuszową, gdyż powstała w 25 rocznicę powstania Towarzystwa Karkonoskiego. Jest to jedyna droga dojazdowa na Śnieżkę. Jak widać jest brukowana i w miarę łagodna.

Po drodze co chwilę zatrzymywałam się, by spojrzeć na nitki szlaków , którymi usiana jest bliższa i dalsza okolica. Czyż to nie ciekawy widok?

Jednak trzeba uważać, bo zbocze pokryte jest gołoborzem i czasem schodzą tutaj kamieniste lawiny.

Widoki po prostu zapierają dech w piersiach.

Z drogi tej możemy także wejść na szlak prowadzący na Przełęcz Okraj.

Wreszcie, po ok. 45 minutach moim oczom ukazał się tak charakterystyczny kształt budynku Obserwatorium Meteorologicznego, przypominający "latające talerze". Oprócz obserwatorium, "spodki" mieszczą także restaurację.

Z tarasu widokowego rozciąga się widok na rozległą panoramę Karkonoszy.

Masyw Śnieżki wznosi się o ponad 200 m nad okolicznymi grzbietami, toteż przy dobrej widoczności przekraczającej 200 km można podziwiać nie tylko Karkonosze, ale prawie całą Kotlinę Jeleniogórską.

Trzeba mieć jednak szczęście by trafić tutaj na tak dobrą pogodę. Podobno Śnieżka przez ponad 300 dni w roku kryje się w gęstej mgle i chmurach. Ja obeszłam szczyt dokoła, a oto co zobaczyłam:

Na szczycie stoi barokowa kaplica p.w. św. Wawrzyńca (XVII w.), który jest patronem przewodników oraz kiosk czeskiej poczty.

Śnieżka o każdej porze roku przyciąga turystów, zachwycając to zielenią kosodrzewiny latem, to znów bogactwem form, tworzonych przez szadź i jakże pięknie kontrastującym z bielą śnieżnej okrywy błękitem nieba.

Latem jest ich zdecydowanie więcej niż porą zimową, gdyż warunki panujące na tej wysokości nie pozwalają na dotarcie na szczyt.

Śnieżka to bez wątpienia magiczna góra. Nazywana jest "Dachem Śląska". Jest piękna zarówno wtedy, gdy po jej zboczach wędrują promienie słońca jak i wtedy, kiedy śpi, otulona mgłą, czy też ustrojona w lśniącą białą czapę. Stojąc na jej szczycie mamy wrażenie, że świat leży u naszych stóp, a wyżej ... jest tylko niebo.

Jeśli chcesz spojrzeć na świat "z góry" lub też dotknąć chmur koniecznie wybierz się na Śnieżkę.

Dolny Śląsk - Zamek Książ

2008-09-21T18:40:00.005+02:00

Wybierając się do Książa warto zasięgnąć informacji na jego temat, by świadomie wybrać miejsca, które chcemy zobaczyć. Dobrze również zarezerwować sobie odpowiednią ilość czasu, by nie spieszyć się zbytnio, a spokojnie cieszyć oczy widokiem kolejnych części zamku. Ktoś porównał go ze statkiem płynącym po zielonym morzu. Uważam, że to porównanie jest bardzo trafne. Tak właśnie z daleka wygląda Książ.

Kompleks zamkowo-pałacowy w Książu to trzeci pod względem wielkości tego rodzaju obiekt w Polsce (po Malborku i Wawelu). Zbudowano go na wysokiej na ok. 400 m n.p.m, otoczonej z trzech stron jarem skale, toteż majestatycznie wznosi się nad okolicą. Jego położenie, wielkość, jak i stylowo wyposażone wnętrza sprawiają, że każdy, kto tutaj zajrzy jest oczarowany. Posiada ponad 400 pomieszczeń, których kubatura wynosi ok. 150.000 m3.

Ja Książ najpierw zobaczyłam na zdjęciach, następnie w Parku Miniatur Zabytków Dolnego Śląska.

Mimo, iż była to "tylko" miniatura, już wtedy zrobił na mnie wrażenie. Dbałość o szczegóły architektoniczne była tu nadzwyczaj duża. Koniecznie musiałam go zobaczyć! Gdy stanęłam przed Budynkiem Bramnym wiedziałam, że za chwilę ujrzę coś wspaniałego, coś, czego się nie zapomina... i miałam rację.

Idąc pomiędzy oficynami powoli zbliżałam się do Dziedzińca Honorowego.

Wstępu nań bronią, podobnie jak na zamku w Pszczynie, lwy.

Można przysiąść na jednej z wielu ławeczek i dokładniej przyjrzeć się rzeźbom okalającym teren dziedzińca.

Moją uwagę zwróciła zadbana zieleń, ale wkrótce miałam się przekonać, że najciekawsze w tym temacie było jeszcze przede mną. W końcu stanęłam przed głównym wejściem.

Miałam do wyboru kilka tras zwiedzania. Wybrałam zwiedzanie indywidualne, by móc swobodnie poruszać się po zamkowych wnętrzach i mieć na to tyle czasu ile zechcę. Wchodząc schodami na pierwsze piętro, byłam ciekawa tego co tam zobaczę.

Korytarze stanowiły przedsmak tej uczty, która właśnie się zaczynała.

Weszłam do reprezentacyjnej Sali Maksymiliana. Swą nazwę zawdzięcza osobie Konrada Ernesta Maksymiliana Hochberga. To jemu zawdzięczamy część barokową zamku (1718-1732). Jest to jedyna, wiernie zrekonstruowana sala Zamku Książ. Na uwagę zasługują dwa kominki z czarnego włoskiego marmuru.

Umieszczone nad nimi lustra miały rozpraszać światło, które za sprawą witrazy w oknach dawało kolorowe refleksy. Nad drzwiami dostrzegłam trzy balkoniki. Niegdyś to tam było miejsce dla dworskiej kapeli. Posadzka jest także marmurowa, dwukolorowa.

Każdy element tej sali jest godny uwagi, m.in. plafon z malowidłem o tematyce mitologicznej, medaliony, płaskorzeźby portalowe, kolumny, czy też żyrandole. W ciszy korytarza szłam dalej. W następnej sali trafiłam na wystawę poświęconą księżnej Daisy.

Z podziwem dla jej urody przyglądałam się licznie zgromadzonym tu fotografiom, ukazującym ją i jej bliskich w różnych okresach życia. Następna sala zwróciła moją uwagę ciepłym wystrojem.

Kolejna część zawierała kolekcję trofeów łowieckich.

Teraz pokażę Salę Konrada, która była kiedyś salą balową. Zniszczona podczas przebudowy zamku, nie odzyskała już swojej świetności. Dziś możemy oglądać jej barokowy wystrój.

Uroku dodają jej duże, jasne okna, kominek i przestrzeń, jak na byłą salę balową przystało. Tutaj także znalazłam zdjęcia rodziny Hochbergów.

Zachwyciła mnie kolejna sala, jedna z większych na zamku, a mianowicie Sala Balowa.

Przechodząc dalej zatrzymałam się przy Czarnym Dziedzińcu.

Jak widać, cześć elewacji stanowi surowy kamień. Podczas dokonywanej w ubiegłym stuleciu przebudowy, jedną ze ścian wyłożono czerwonym piaskowcem i umieszczono na niej herby właścicieli Książa, co widać po prawej stronie zdjęcia.

Teraz trasa zwiedzania prowadzi w dół.

Teraz widzę ogrom tej historycznej budowli. Naprawdę robi wrażenie.

Następnym, a jednocześnie ostatnim punktem mojej trasy zwiedzania są tarasy, których byłam bardzo ciekawa. Jest ich w Książu aż 12. Są one charakterystycznym elementem zamku. Zajmują obszar ponad 2 ha. Rozmieszczone są na kilku poziomach. Największym z nich jest Taras Zachodni, leżący przy ścianie o neorenesansowej fasadzie. Wśród zieleni dostrzegamy tutaj trzy fontanny, z których najbardziej okazała jest centralna - włoska.

Następny, Taras Kasztanowcowy, swą nazwę wziął od rosnących tam drzew. Ograniczają go dwie kamienne balustrady.

Jest interesujący ze względu na wbudowaną w tę część zamku kopię norynberskiej kamienicy Pellera oraz część pięknej fontanny Donatella.

Poniżej znajduje się wg mnie najpiękniejszy, Taras Różany. Nazwa pochodzi od rosnących tutaj wielu gatunków róż.

Jest tutaj wbudowana w skałę sześciostopniowa kaskada fontannowa. Po jej obu stronach stoją rzeźby autorstwa A.G. Hoffmanna. Uosabiają one: wspaniałomyślność, pokój, stałość i stateczność. Ciekawie prezentują się krzewy bukszpanu posadzone w symetryczne wzory w kształcie serc.

Najniżej usytuowany jest Taras Wodny. Znajduje się tutaj 27 fontann, co dobrze widoczne jest z wyższego poziomu.

Mnie spodobał się również Taras Bogini Flory, dawniej Ogród Rozkoszy. Jest to miejsce dla romantyków, szukających takich właśnie zakątków, w których można oddać się marzeniom.W tle widzimy Basztę prochową.

Jest najbardziej efektowny ze wszystkich tarasów. Uwagę przyciąga piękna włoska fontanna, otoczona interesującymi kompozycjami roślinnymi. Zadziwia wspaniała precyzja uformowania tak zawiłych nieraz kształtów.

Z żalem żegnamy tarasy i ostatni raz wchodzimy w bramy zamku, by ciemnym, mrocznym korytarzem podążać w kierunku wyjścia.

Po drodze mijamy Karczmę Rycerską, w której można zjeść co nieco w atmosferze godnej zamku pełnego tajemnic.

Wracamy na Dziedziniec Honorowy, by jeszcze raz przyjrzeć się umieszczonym wokół niego rzeźbom.

Licznie ustawione tu ławeczki, jakby zapraszały, by usiąść, odpocząć i zachwycić się pięknem tego miejsca. Tutaj czujemy się tak, jakby czas przeniósł nas wstecz o kilka stuleci, przez co wydarzenia i ludzie związani z zamkiem stają nam się o wiele bliżsi. Nie są już tylko postaciami z publikacji książkowych, uśmiechającymi się na starych fotografiach. Chodząc ich śladami, wręcz "dotykając" przedmiotów ich codziennego użytku w jakiś sposób empatycznie możemy stać się choć przez chwilę księżną Daisy, czy też Hansem Heinrichem XV. Jakże realia ich życia odbiegały od naszych, ale przecież też byli ludźmi z krwi i kości. Podobnie jak my, mieli emocje, słabości i ... marzenia.

Na zakończenie powinnam wspomnieć o tym, co każdy szanujący się zamek powinien mieć, czyli o duchach. Podobno od czasu do czasu pojawia się na zamkowym dziedzińcu myśliwy ze sforą psów, a po korytarzach przechadza się młoda dziewczyna w białej sukni. Pojawia się zawsze przed burzą, bo zginęła w dniu swego ślubu od uderzenia pioruna. Jej widok zapowiada nieszczęście. Jednak zjawą, która budzi pozytywne emocje jest "Stokrotka", czyli niegdysiejsza pani na zamku Książ, księżna Daisy. Przechadza się po swoich ulubionych tarasach w pięknym naszyjniku z pereł. Jeśli ją spotkacie, nie przeszkadzajcie jej. Niech spaceruje w spokoju, snując wspomnienia z czasów, gdy jako osoba o niezwykłej urodzie i wdzięku była ozdobą tego miejsca.

Jeśli ktoś nie był osobiście na zamku, być może widział go w filmach, które były kręcone w jego wnętrzach. W 1968 r. powstał tutaj film pt. "Hrabina Cosel", natomiast w 1976 r. - "Trędowata".

Gośćmi zamku Książ było wiele znamienitych osób, m.in.:

1748 – Fryderyk II, król Prus
1784 – Książę Stanisław Poniatowski, bratanek króla Stanisława Augusta
1800 – Fryderyk Wilhelm III, król Prus
1816 – Księżna Izabela Czartoryska
1820 – Książę Antoni Radziwiłł
1830 – Wilhelm I, Król Prus, Cesarz Niemiec
1838 – Mikołaj I, Car Rosji
1838 – Zygmunt Krasiński
1846 – Edward Dembowski, przywódca Powstania 1848
1855 – Henryk Wieniawski, kompozytor
1905, 1913 – Winston Churchill, Premier Wielkiej Brytanii

Tym razem nie piszę tutaj o historii Zamku Książ, ponieważ jest ona bardzo obszernym tematem. Zainteresowanym, jak toczyły się losy tej niezwykle interesującej posiadłości proponuję zajrzeć na stronę, na której znajdą to, czego szukają.

Mapka dojazdu do zamku: http://www.ksiaz.ivc.pl/hotel/mapka.html

Lista gości Książa pochodzi ze strony: http://www.turysta.apsik.co.uk/artykuly.php?id_artykuly=398

Karkonosze - Pałac Wojanów

2008-09-14T17:17:00.006+02:00

Z Mysłakowic udałam się w kierunku Wojanowa. To jedna z najstarszych sudeckich wsi. Leży nad Bobrem. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1281 r. Pałac usytuowany jest w jej zachodniej części. Na północ od niego, aż po wspomnianą rzekę rozciąga się park krajobrazowy. Za nim znajduje się zespół pałacowo-parkowy w Łomnicy, który miałam okazję już tutaj przedstawić.

Wkrótce dotarliśmy do celu. Byłam bardzo ciekawa, czy to co ujrzę będzie zgodne z moimi wyobrażeniami o tym miejscu. Idąc z parkingu wzdłuż jednej z oficyn zwróciłam uwagę na panującą tu czystość i piękną, zadbaną roślinność.

Jednak, gdy moim oczom ukazał się pałac w całej swej okazałości, przystanęłam z wrażenia. To co ujrzałam przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Wyglądał jak z baśni. Nasunęło mi się skojarzenie z filmami Walta Disney'a.

Teren wokół pałacu był o tej porze prawie pusty. Mogłam więc bez przeszkód spacerować alejkami, wśród krzewów różanych, lawendy i innych, podkreślających urok tego miejsca roślin.

Uwagę przyciąga piękna fontanna otoczona zielenią, dla której jasna bryła pałacu stanowi idealne tło.

Cały zespół pałacowo-parkowy został odrestaurowany w latach 2005-2007. Swój blask odzyskał nie tylko dawny renesansowy dwór, ale także wszystkie obiekty majątku ziemskiego i piękny rozległy park.

Jednak zarówno oficyna, stajnia i spichlerz jak i wozownia oraz stodoła zyskały nowe przeznaczenie.

Obecnie mieści się tutaj ekskluzywny hotel wraz z pomieszczeniami konferencyjnymi i częścią rekreacyjną. Do wyboru mamy tutaj m.in.: restauracje, kawiarnię, winiarnię i herbaciarnię.

Dla osób pragnących aktywnie spędzić tutaj czas przygotowano korty tenisowe, basen, który mieści się tuż za tym oknem,

boiska do koszykówki i siatkówki. Można skorzystać z sauny, jacuzzi, gabinetów odnowy biologicznej itp. Oprócz tego o każdej porze wielką przyjemnością jest spacer ścieżkami parku, z których pałac prezentuje się niemniej pięknie niż od strony frontowej.

Przechadzając się wokół stawu można w ciszy i skupieniu wyciszyć myśli, emocje, a może i rozedrganą duszę...

W tym miejscu warto zwrócić uwagę na elewację frontową, szczególnie zaś na podwójny portal. Wejście do pałacu to dwa otwory drzwiowe, zamknięte półkoliście. Nad nimi dostrzegamy szereg herbów. Po bokach kolumny, niejako dopełniające to stylowe kamienne obramowanie.

Nie mogłam oprzeć się pokusie, by zajrzeć również i do środka.

Po obu stronach pałacu znajdują się oranżerie, połączone z nim krytymi przejściami, które otwierają nam widok na piękny park.

Czas na krótki rys historyczny.

Do 1727 r. majątek Wojanów należał do śląskiego rodu von Zedlitz. Nikolas von Zedlitz und Nimmersatt w 1607 r. wybudował tutaj renesansowy dwór, który po kilkunastu latach został spalony przez wojska szwedzkie. Po 60 latach rezydencja została odbudowana przez Christopha von Zedlitz w stylu barokowym. Wiek XVIII przyniósł kilkakrotne zmiany właścicieli Wojanowa. Następna przebudowa pałacu miała miejsce w 1831 r. gdy to na polecenie nowego właściciela, Karla Albrech Ike rezydencja zyskała nowe romantyczne oblicze w stylu neogotyckim. Dzięki narożnym, zwieńczonym belwederami wieżom i nawiązującym do angielskiego gotyku dekoracjom budowla nabrała niespotykanego na Śląsku charakteru.

W 1839 r. majątek Wojanów został zakupiony przez króla Fryderyka Wilhelma III (który swą letnią rezydencję miał w Mysłakowicach) dla córki Luizy Niderlandzkiej. W tym powstał tutaj piękny park krajobrazowy. Do 1945 r. majątek wojanowski znów kilkakrotnie zmieniał właścicieli. W czasie II wojny światowej mieszkali w nim jeńcy wojenni. Po jej zakończeniu zaniedbana rezydencja stopniowo popadała w ruinę. M.in. mieściła się w nim administracja PGR-u, później mieszkali tutaj robotnicy rolni. W 1995 r. pałac wraz z przyległym parkiem został zakupiony i zabezpieczony przez włoską firmę. Niestety siedem lat później wybuchł w pałacu pożar, co przesadziło o wystawieniu go znów na sprzedaż. Tym razem trafił w godne ręce Spółki z o.o. "Pałac Wojanów", która spowodowała, że obecnie możemy zachwycać się wyjątkowym pięknem tego miejsca. Nowe altany, fontanna, liczne klomby i promenady spacerowe sprawiają, że każdy, kto tutaj zawita jest oczarowany. Jeszcze ostatnie spojrzenie na pałac w Wojanowie i ruszamy dalej...

Jeśli chcesz znaleźć się choć przez chwilę w świecie baśni, spowitych w welonach mgieł wież i różanych szpalerów umieść Wojanów na trasie swoich wędrówek po naszym pięknym kraju. To następna z wielu "perełek" Dolnego Śląska.

Jak dojechać do Wojanowa?

Zajrzyj na mapkę, którą znajdziesz tutaj.

Karkonosze - Pałac w Mysłakowicach

2008-09-07T18:32:00.006+02:00

Ziemia dolnośląska obfituje w przepiękne budowle, szczególnie zamki i pałace. Różnią się one wielkością, stylem, historią, jednak łączy je to "coś" co powoduje, że o każdej porze roku przyciągają do siebie spragnionych szczególnego rodzaju doznań estetycznych ludzi. Jadąc do Wojanowa, zatrzymałam się przy pałacu w Mysłakowicach.

Tuż przy wejściu na pałacowy teren zauważyłam duże bocianie gniazdo. Jego mieszkańcy nic nie robili sobie z tego, iż są obserwowani i fotografowani.

Sam budynek i jego otoczenie są zadbane, pięknie prezentują się na tle zieleni otaczającego ich parku. W czasie wakacji jest tu cicho i pusto, ale brama jest otwarta.

Jako, że nie mogłam wejść do środka, musiałam zadowolić się spacerem wokół pałacu. To widok od frontu...

Przed pałacem stoi kamienny pomnik, postawiony tutaj ku pamięci Johannesa Fleidlowi, w 50 rocznicę jego śmierci. Był to opiekun i przewodnik tyrolskich emigrantów, którzy za zgodą króla Fryderyka Wilhelma III osiedlili się na tych terenach w XIX w. Jak widać, w centralnej części pomnika znajduje się płaskorzeźba głowy Fleidla, w tyrolskim kapeluszu. Nieco niżej wyryto słowa hymnu ewangelickiego, które brzmią: "Warownym grodem jest nasz Bóg". Johann Fleidl był człowiekiem, który opuścił rodzinne strony, by żyć zgodnie ze swoimi przekonaniami. Razem z nim w Karkonosze wyruszyło 417 osób. Wszyscy byli protestantami, a na początku XIX w. Cesarstwie Austrowęgierskim istniała wiara katolicka, toteż by nie być zmuszanym do zmiany wiary, poddając się woli cesarza, sprzedali cały swój majątek i w ostatnią niedzielę września 1837 r. ze smutkiem opuszczali swoją ojczyznę. Gdy po pokonaniu ok. 700 km dotarli na miejsce, nie wszystkim się ono spodobało. Część z nich ruszyła dalej. Ci którzy pozostali, zbudowali domy na wzór tych, które pozostawili w Tyrolu. Pierwszym sołtysem tej wsi został właśnie szewc Johann Fleidl. Po II wojnie światowej potomkowie Tyrolczyków znów musieli opuścić swoje domostwa. Rosjanie nie pozwolili im zostać. Obecnie w jednym z nich zw. Domem Tyrolskim istnieje muzeum, w którym możemy zapoznać się z całą historią tyrolskich uchodźców oraz zobaczyć wyposażenie ich gospodarstwa. Ich domy nadal tam stoją...

Widoczny niżej pomnik został ufundowany w 1890 r. przez ostatniego z tułaczy, który towarzyszył Johannowi Fleidlowi w drodze do nowej ziemi obiecanej..

Teraz spójrzmy na pałac od strony parku.

Z wieży podobno można ujrzeć świątynię Wang w Karpaczu.

A teraz kilka słów o jego historii...

Wieś Mysłakowice leży w dolinie Łomnicy, na północ od Jeleniej Góry. Otaczają ją Wzgórza Łomnickie i Karpnickie, a w dali widoczny jest masyw Karkonoszy z najwyższym swoim szczytem - Śnieżką. Początki osadnictwa sięgają tutaj wczesnego średniowiecza. Historia pałacu jest znacznie krótsza. Pierwotnie, pod koniec XVIII w. stał tutaj jedynie skromny dwór, należący do zarządcy dóbr. Jego powstanie datuje się na lata 1786 - 1809. Dopiero od 1816 r. zmiany w wyglądzie pałacu zaczynają nabierać tempa. Wtedy to właśnie nowy właściciel Mysłakowic feldmarszałek Prus August Niethardt von Gneisenau rozpoczyna przebudowę skromnego barokowego pałacu o kształcie podkowy i dwóch kondygnacjach. W wyniku zmian budynek został podwyższony, a otwarty do tej pory dziedziniec zamknięto przeszklonym przedsionkiem, nad którym znalazły się: weranda i taras. W 1832 r. pałac znów zmienił właściciela, którym został król pruski Fryderyk Wilhelm III. Zdecydował, że pałac będzie jego letnią rezydencją. W związku z tym prawie całkowicie zmieniono jego wyposażenie. W 1833 r. wokół budowli zaczął powstawać park krajobrazowy, a dwa lata później brzegi rzeki Łomnicy połączył most. Po śmierci króla, Mysłakowice przejął w posiadanie jego syn, Fryderyk Wilhelm IV. Odkupił pałac od swej macochy i rozpoczął kolejną jego przebudowę, nadając mu styl neogotycki. Od zachodu dobudowano dwukondygnacyjne skrzydło z podjazdem, połączone z ośmioboczną wieżą od północnego wschodu i parterowym pawilonem jadalnym od wschodu. W efekcie zmian, wieża pałacowa przewyższała kościelną, co ukazywało hierarchię społeczną. Najwyższe w niej miejsce zajmował król pruski, następne kościół, na samym dole zaś zwykli ludzie. W tym też czasie poprzez liczną sieć dróg i alei spacerowych parki rezydencji sąsiadujących z Mysłakowicami połączyły się. W 1909 r. pałac wraz z parkiem stały się własnością Gustawa Richtera. W czasie II wojny światowej swą siedzibę miało tutaj SA, a po jej zakończeniu dowództwo armii ZSRR. Pałac zniszczono i ograbiono. W 1953 r. został przejęty przez gminę. Od tego czasu do dziś mieści się tutaj szkoła podstawowa i gimnazjum. Na zewnątrz ta dawna rezydencja królów pruskich prezentuje się imponująco, czego nie można powiedzieć o jej wnętrzach, których układ i wystrój zostały bardzo zmienione. Jednak nadal możemy podziwiać stylowy charakter fasad tej neogotyckiej budowli. W roku 1980 pałac został wpisany na listę zabytków chronionych.

Jeszcze ostatnie spojrzenie na pałac w Mysłakowicach i ruszam dalej....do Wojanowa.

Zobacz na mapie, jak trafić do Mysłakowic.

Karkonosze - Ścięgny k/Karpacza - Western City

2008-08-29T17:03:00.003+02:00

Wracając z Kowar, gdzie zachwycił mnie opisany wcześniej Park Miniatur Zabytków Dolnego Śląska, zachęcona ciekawymi zdjęciami, postanowiłam zajrzeć do Western City. To miasteczko w stylu "dzikiego zachodu" leży w Ścięgnach, niedaleko Karpacza, na obszarze 5 ha.

Dodatkowo do rancha należy 40 ha łąk, 16 koni, 4 kucyki i 10 byczków. Udostępnione zostało ono dla zwiedzających 4 lipca 1999 r., w Dniu Niepodległości USA. Wtedy to władza nad Western City pod Kozią Skałą oddana została w ręce szeryfa i jego zastępców. Na łamiących w jakikolwiek sposób prawo, czeka sędzia pokoju i więzienie. Stosowane są też cięższe kary, ale o tym za chwilę. Miasteczko przyciąga co roku wielu turystów, którzy chcą poczuć jego atmosferę, pojeździć konno,

zmierzyć się z bykiem (mechanicznym), spróbować swych sił w strzelaniu z łuku, rzucaniu dzidą do celu, lassem, czy też w tańcu do muzyki folk.

Zostawiamy samochód na płatnym niestety parkingu i wchodzimy w inny świat. Jeszcze tylko brama fortu, obowiązkowe bilety wstępu i ... otacza nas atmosfera trochę sennego miasteczka, w którym konie, przywiązane czekają na jeźdźców, a z saloonu dobiegają dźwięki pianina. Nagle otwierają się drzwi, wychodzi dziewczyna w kolorowej sukni,

a za nią dwaj kowboje, zagadując ją obcesowo. Szeryf w towarzystwie kompana siedzi przed swym biurem, bacznie obserwując okolicę.

Nieopodal stoi dyliżans.

Na razie jeszcze drzwi więzienia są otwarte i można zajrzeć do środka.

Uwagę przykuwa szubienica, nad którą siedzi złowieszczy sęp.

W pobliżu niej, chyba jako ostrzeżenie stoi czarna trumna, a nieco dalej dyby. Zaglądamy do saloonu.

To największy budynek w miasteczku. Posiada 300 miejsc siedzących.

Można tutaj odpocząć i posilić się potrawami, których nie dostaniecie nigdzie indziej. Na prawdziwych kowbojów czekają mocne trunki. Wystrój adekwatny do miejsca w którym się znalazłam.

Zaglądamy do kącika, w którym stoi pianino. Można zaryzykować i zagrać, ale nie radzę fałszować, bo może się to źle skończyć (napis nad wejściem).

Wchodząc na pięterko, możemy rozejrzeć się po całym miasteczku.

Doskonale widać prawie wszystkie budynki stojące wzdłuż szerokiej drogi, a są to m.in.: Chata Traperska, Biuro Szeryfa (z więzieniem), Bank, Kuźnia, Sklep Kolonialny i trzy punkty gastronomiczne.

Z tego miejsca dobrze widoczny jest szczyt odległej, jak głosi napis o 2,5 godziny pieszej wędrówki, Śnieżki.

Natomiast gwoli informacji do Colorado jest stąd 2,5 tys. mil. Przybywając tutaj koniecznie trzeba zapoznać się z programem dodatkowych atrakcji. Każdy może być świadkiem napadu na bank, pojedynku rewolwerowców, czy też rodeo. Zobaczcie jak wygląda taki napad na bank...

Szeryf patroluje uliczki w poszukiwaniu zbiegłego złoczyńcy...

W kierunku banku zmierza dostawa złota, więc szeryf podąża jej naprzeciw, by zapewnić bezpieczeństwo.

Wszystko przebiega zgodnie z planem. Złoto dociera do banku.

Na chwilę przed tym w pobliżu pojawia się niepozorna postać.

W międzyczasie szeryf łapie poszukiwanego listem gończym przestępcę, a jego zastępca szykuje się do wymierzenia mu kary, prowadząc go na szubienicę. Ten próbuje pertraktować...

Nagle rzuca się na zastępcę szeryfa, pozbawiając go życia,

po czym wypuszcza z więzienia swoich kompanów,

którzy od razu udają się w kierunku publiczności, by przywłaszczyć sobie jakieś cenne przedmioty.

Następnie zmierzają w kierunku banku i po chwili wychodzą z łupem.

By uczcić udany skok idą do saloonu.

Do pracy przystępuje grabarz.

Spieszący do banku zastępca szeryfa zostaje zastrzelony przez zaczajonego na dachu Indianina.

Tymczasem z saloonu wychodzą rabusie, niosąc wzywającą pomocy dziewczynę.

Pojawia się szeryf i zaczyna się strzelanina, w której trzej przestępcy giną na miejscu. Łup zabiera dziewczyna z saloonu.

Ostatni bandyta staje do pojedynku z szeryfem. Sprawiedliwość zwycięża.

Aktorzy wstają i kłaniają się licznie zebranej publiczności.

Długo nie milkną zasłużone oklaski.

Wielkim zainteresowaniem cieszą się pokazy tańców indiańskich i kowbojskich oraz takie jak poniżej...

Warto także podejść w stronę wioski indiańskiej. Po drodze mijamy wagon kolei "Central Pacific", w którym można zdobyć list gończy ze swoją podobizną.

Kawałek dalej nadarza się sposobność, by nauczyć się wypłukiwać złoto z piasku. Mnie niestety nie dopisała pogoda i mogłam tylko stanąć nad brzegiem jeziora, gdzie na wysepkach stoją indiańskie wigwamy, do których można podpłynąć jedynie canoe, czyli niewielką łodzią, napędzaną wiosłem o jednym piórze. Stałam i patrzyłam na w miarę jeszcze wtedy spokojną toń wody.

Za chwilę jednak musiałam szybko ewakuować się w kierunku samochodu, bo deszcz poczynał sobie coraz śmielej.

Swoją wizytę w tym kowbojskim miasteczku zawsze będę wspominać z uśmiechem na twarzy, bo dzięki niej mogłam przenieść się w zupełnie inny świat, świat w którym panowały surowe, ale sprawiedliwe zasady, a urok mężczyzn w kowbojkach i kapeluszach nie pozwalał przejść obok nich obojętnie...

Więcej o Western City na stronie: www.western.com.pl